سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ
Subhânellezî esrâ bi abdihî leylen minel mescidil harâmi ilâl mescidil aksallezî bâraknâ havlehu li nuriyehu min âyâtinâ, innehu huves semîul basîr(basîru).
Ayələrimizi göstərmək üçün gecə ikən qulunu Məscidi-Həramdan ətrafını mübarək etdiyimiz Məscidi-Əqsaya aparan Allah Sübhandır (pakdır). Şübhəsiz ki, O, ən gözəl eşidən, ən gözəl görəndir.
وَآتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِبَنِي إِسْرَائِيلَ أَلَّا تَتَّخِذُوا مِنْ دُونِي وَكِيلًا
Ve âteynâ mûsâl kitâbe ve cealnâhu huden li benî isrâîle ellâ tettehızû min dûnî vekîlâ(vekîlen).
Və Musa (Ə.S)-ə kitab verdik. Və: “Məndən (Allahdan) başqasını vəkil tutmayın (təvəkkül etməyin)!” -deyə onu İsrail oğullarına hidayətçi təyin etdik.
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا
Zurriyyete men hamelnâ mea nûh(nûhin), innehu kâne abden şekûrâ(şekûran).
(Ey) Nuh (Ə.S) ilə birlikdə (gəmidə) daşıdıqlarımızın zürriyyəti (onların soyundan olanlar)! Şübhəsiz ki, O (Nuh (Ə.S)), çox şükr edən bir qul idi.
وَقَضَيْنَا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا
Ve kadaynâ ilâ benî isrâîle fîl kitâbi le tufsidunne fîl ardı merrateyni ve le ta’lunne uluvven kebîrâ(kebîren).
İsrail oğullarına kitabda (Tövratda): “Yer üzündə iki dəfə fəsad törədəcəksiniz”, -deyə bildirdik. Və gerçəkdən, böyük bir üstünlüklə qalib gələcəksiniz.
فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولَاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِ ۚ وَكَانَ وَعْدًا مَفْعُولًا
Fe izâ câe va’du ûlâhumâ beasnâ aleykum ibâden lenâ ulî be’sin şedîdin fe câsû hılâled diyâr(diyâri), ve kâne va’den mef’ûlâ(mef’ûlen).
Artıq ikisindən birincisinin vədəsi (zamanı) gəldiyi zaman çox güclü qullarımızı sizin üzərinizə göndərdik. Beləcə evlərin aralarına girib (sizi) axtardılar və vəd olunan şey yerinə yetirildi.
ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا
Summe radednâ lekumul kerrate aleyhim ve emdednâkum bi emvâlin ve benîne ve cealnâkum eksere nefîrâ(nefîren).
Sonra sizə onların üzərində yenidən (qələbə) qazandırdıq. Mal və oğullarla sizə yardım etdik. Və sizi nəfər (camaat) olaraq (sayca) daha çox etdik.
إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ ۖ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا ۚ فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ لِيَسُوءُوا وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْبِيرًا
İn ahsentum ahsentum li enfusikum ve in ese’tum fe lehâ, fe izâ câe va’dul âhırati li yesûû vucûhekum ve li yedhulûl mescide kemâ dehalûhu evvele merratin ve li yutebbirû mâ alev tetbîrâ(tetbîren).
Əgər əhsən davranarsınızsa, öz nəfsiniz üçün ən gözəli olar (müsbət dərəcələr, yəni savab qazanarsınız). Əgər pis davranarsınızsa, artıq (o da) ona (nəfsinizə) aiddir (öz əleyhinizədir, sizə mənfi dərəcələr, yəni günah qazandırar). Beləcə sonrakının (ikinci fəsadınızın) vədəsi gəldiyi zaman (cəza olaraq düşmənlərinizi üzərinizə göndərdik ki, beləcə) üzünüzü qaraltsınlar və məscidə ilk dəfə girdikləri kimi girsinlər və ələ keçirdikləri şeyləri məhv edib yox etsinlər.
عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ ۚ وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنَا ۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا
Asâ rabbukum en yerhamekum, ve in udtum udnâ, ve cealnâ cehenneme lil kâfirîne hasîrâ(hasîren).
Ola bilsin ki, Rəbbiniz sizə rəhmət (mərhəmət) etsin. Və əgər siz (fəsada) geri dönsəniz, Biz də (cəzalandırmağa) geri dönərik. Və cəhənnəmi kafirlər üçün mühasirə edici etdik.
إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا
İnne hâzâl kur’âne yehdî lilletî hiye akvemu ve yubeşşirul mu’minînellezîne ya’melûnes sâlihâti enne lehum ecren kebîrâ(kebîren).
Şübhəsiz ki, bu Quran ən qüvvətli olanı (Allaha) qaytarar. Və saleh əməl (nəfsi islahedici əməllər) işləyən möminlərə onlar üçün böyük əcr olduğunu müjdə ver.
وَأَنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا
Ve ennellezîne lâ yu’minûne bil âhırati a’tednâ lehum azâben elîmâ(elîmen).
Və onlar, şübhəsiz ki, axirətə (Allaha qovuşmağa və qiyamət gününə) inanmayan (qəlblərinə iman yazılmayan) kimsələrdir. Onlar üçün acı bir əzab hazırladıq.
وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ ۖ وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا
Ve yed’ul insânu biş şerri duâehu bil hayr(hayri), ve kânel insânu acûlâ(acûlen).
İnsan (sanki) onun duası xeyirmiş (kimi) bəd dua edər. İnsan çox tələskəndir.
وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ آيَتَيْنِ ۖ فَمَحَوْنَا آيَةَ اللَّيْلِ وَجَعَلْنَا آيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنَاهُ تَفْصِيلًا
Ve cealnâl leyle ven nehâre âyeteyni fe mehavnâ âyetel leyli ve cealnâ âyeten nehâri mubsıraten li tebtegû fadlen min rabbikum ve li ta’lemû adedes sinîne vel hisâb(hisâbe), ve kulle şey’in fassalnâhu tafsîlâ(tafsîlen).
İllərin sayını və hesabı bilməyiniz üçün gecəni və gündüzü iki ayə (vasitə, əlamət) təyin etdik. Gecənin əlamətini (gecənin içindəkiləri) görünməz etdik. Rəbbinizdən fəzl istəməyiniz üçün gündüzün əlamətini (gündüzün içindəkiləri) görünən etdik. Və hər şeyi təfsilatı ilə açıqladıq.
وَكُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِي عُنُقِهِ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كِتَابًا يَلْقَاهُ مَنْشُورًا
Ve kulle insânin elzemnâhu tâirahu fî unukıhî, ve nuhricu lehu yevmel kıyâmeti kitâben yelkâhu menşûrâ(menşûren).
Bütün insanların quşunu (qazandıqları və itirdikləri dərəcələri) boyunlarına bağladıq (asdıq). Və qiyamət günü ona (elə) bir kitab (boşluqda göstərilən üç ölçülü həyat filmini) çıxardarıq ki, (əməllərini və düşüncələrini) nəşr olunmuş şəkildə ona göstərər.
اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا
Ikra’ kitâbeke, kefâ bi nefsikel yevme aleyke hasîbâ(hasîben).
Kitabını oxu (həyat filmini izlə)! Bu gün hasib (cənnətə və ya cəhənnəmə gedəcəyini göstərən mənfi və müsbət dərəcələrinin nəticələrini hesablayan) olaraq nəfsin sənə kafi oldu.
مَنِ اهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا
Menihtedâ fe innemâ yehtedî li nefsihî, ve men dalle fe innemâ yadıllu aleyhâ, ve lâ teziru vâziratun vizra uhrâ, ve mâ kunnâ muazzibîne hattâ neb’ase resûlâ(resûlen).
Kim (Allaha) qayıtdısa, sadəcə öz nəfsi üçün (nəfsini təzkiyə etdiyi üçün) qayıtmışdır. Və kim də dəlalətdədirsə, o təqdirdə, məsuliyyəti sadəcə öz boynuna olaraq dalalətdə qalar. Yük daşıyan (günahı yüklənən) biri başqa birinin yükünü (günahını) yüklənməz. Və Biz rəsul göndərmədikçə əzab vermədik.
وَإِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا
Ve izâ eradnâ en nuhlike karyeten emernâ mutrafîhâ fe fesekû fîhâ fe hakka aleyhâl kavlu fe demmernâhâ tedmîrâ(tedmîran).
Bir ölkəni həlak etmək istədiyimiz vaxt onun (o ölkənin) rifah içərisində yaşayan əyanlarına, zənginlərinə əmr etdik. Buna rəğmən orada fəsad törətdilər. Beləcə (Allahın) söz(ü) üzərlərinə haqq oldu. Və onu (o ölkəni və xalqını) həlak edərək (malını, övladını, canını alaraq) yox etdik.
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا
Ve kem ehleknâ minel kurûni min ba’di nûhin ve kefâ bi rabbike bi zunûbi ıbâdihî habîran basîrâ(basîran).
Nuh (Ə.S)-dən sonra əsrlər boyunca neçə-neçə nəsillər həlak etdik. Və sənin Rəbbinin qullarının günahlarını görməsi və (onlardan) xəbərdar olması kafidir.
مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلَاهَا مَذْمُومًا مَدْحُورًا
Men kâne yurîdul âcilete accelnâ lehu fîhâ mâ neşâu li men nurîdu summe cealnâ lehu cehennem(cehenneme), yaslâhâ mezmûmen medhûrâ(medhûran).
Kim tələm-tələsik (təcili olaraq bu dünyada) istədisə, istədiyimiz kimsəyə dilədiyimiz şeyi orada ona tələm-tələsik verdik. Sonra onu cəhənnəm əhli etdik. Məzəmmət olunmuş (ayıblanmış) və qovulmuş (Allahın rəhmətindən uzaqlaşdırılmış) halda ona (cəhənnəmə) atılarlar.
وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَىٰ لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَٰئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا
Ve men erâdel âhırate ve seâ lehâ sa’yehâ ve huve mu’minun fe ulâike kâne sa’yuhum meşkûrâ(meşkûran).
Və kim mömin olaraq axirəti istədisə və onun (axirət) üçün çalışdısa, bax beləcə onların səyi məşkur (şükrün qarşılığını almağa layiq) oldu.
كُلًّا نُمِدُّ هَٰؤُلَاءِ وَهَٰؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ ۚ وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُورًا
Kullen numiddu hâulâi ve hâulâi min atâi rabbike, ve mâ kâne atâu rabbike mahzûrâ(mahzûran).
Bunları hər kəsə (dünyanı istəyənə də, axirəti istəyənə də) verərik. Və bunlar Rəbbinin ehsanlarındandır. Rəbbinin ehsanları məhdud deyildir.
انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۚ وَلَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَاتٍ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلًا
Unzur keyfe faddalnâ ba’dahum alâ ba’dın, ve lel âhıratu ekberu derecâtin ve ekberu tafdîlâ(tafdîlen).
Bax gör onların bir qismini digərinə necə üstün etdik. Şübhəsiz ki, axirət dərəcələr (müsbət dərəcələr) baxımından daha böyükdür və üstünlük (fəzl) baxımından da daha böyükdür.
لَا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُومًا مَخْذُولًا
Lâ tec’al meallâhi ilâhen âhara fe tak’ude mezmûmen mahzûlâ(mahzûlan).
Allahla birlikdə başka bir ilah qəbul etmə! O zaman məzəmmət olunmuş (qınanmış) və xor görülmüş olaraq qalarsan.
وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا ۚ إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا
Ve kadâ rabbuke ellâ ta’budû illâ iyyâhu ve bil vâlideyni ihsânâ(ihsânen), immâ yebluganne indekel kibere ehaduhumâ ev kilâ humâ fe lâ tekul lehumâ uffin ve lâ tenher humâ ve kul lehumâ kavlen kerîmâ(kerîmen).
Rəbbin Ondan başqasına qul olmamağınızı və ata-anaya gözəl davranmağınızı hökm etdi. Əgər ikisindən biri və ya hər ikisi sənin yanında yaşlanarlarsa, onlara (ikisinə də): “Uf!” -demə. Və onları (ikisini) danlama və onlara kərim (gözəl, yumşaq) söz söylə!
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا
Vahfıd lehumâ cenâhaz zulli miner rahmeti ve kul rabbirhamhumâ kemâ rabbeyânî sagîrâ(sagîren).
Və onlara (hər ikisinə) təvazö ilə, mərhəmət edərək qanad aç! Və de: “Rəbbim, onlar məni körpə ikən yetişdirdiyi (tərbiyə etdiyi) kimi Sən də onlara (ikisinə də) rəhm et!”
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ ۚ إِنْ تَكُونُوا صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُورًا
Rabbukum a’lemu bi mâ fî nufûsikum, in tekûnû sâlihîne fe innehu kâne lil evvâbîne gafûrâ(gafûran).
Rəbbiniz nəfslərinizdə olanı (niyətinizi) daha yaxşı bilir. Əgər salehlər(dən) olsanız, o təqdirdə şübhəsiz ki, O, əvvab olanları (Ona yönəlib, tövbə edərək Ona qayıdanları) məğfirət edər.
وَآتِ ذَا الْقُرْبَىٰ حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا
Ve âti zel kurbâ hakkahu vel miskîne vebnes sebîli ve lâ tubezzir tebzîrâ(tebzîren).
Qohum-əqrabaya, miskinlərə (işləyə bilməyəcək vəziyyətdə olanlara, qocalara) və yolda olanlara haqqını ver! Və saçıb-sovuraraq israf etmə!
إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ ۖ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا
İnnel mubezzirîne kânû ihvâneş şeyâtîn(şeyâtîni), ve kâneş şeytânu li rabbihî kefûrâ(kefûran).
Şübhəsiz ki, israf edənlər (gərəksiz yerə saçıb-sovuranlar, haqsızlıq və fəsad törətmək üçün xərcləyənlər) şeytanların qardaşları oldular. Və şeytan Rəbbinə (qarşı) çox nankor oldu.
وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا
Ve immâ tu’ridanne anhumubtigâe rahmetin min rabbike tercûhâ fe kul lehum kavlen meysûrâ(meysûren).
Rəbbindən ümid etdiyin rəhməti istərkən onlardan (məcburən) üz çevirsən (bir şey verə bilməsən), o zaman onlara yumşaq söz söylə!
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَحْسُورًا
Ve lâ tec’al yedeke maglûleten ilâ unukıke ve lâ tebsuthâ kullel bastı fe tak’ude melûmen mahsûrâ(mahsûran).
Və xəsislik etmə və hamısını saçıb-sovurma (israf etmə)! Əks halda qınanmış və malı tükənmiş olaraq qalarsan.
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا
İnne rabbeke yebsutur rızka li men yeşâu ve yakdiru, innehu kâne bi ibâdihî habîran basîrâ(basîran).
Şübhəsiz ki, Rəbbin istədiyinin ruzisini artırar və təqdir edər (azaldar). O, şübhəsiz ki, qullarını görən və (onlardan) xəbərdar olandır.
وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا
Ve lâ taktulû evlâdekum haşyete imlâkın, nahnu nerzukuhum ve iyyâkum, inne katlehum kâne hıt’en kebîrâ(kebîren).
Yoxsulluq qorxusu ilə övladlarınızı öldürməyin! Onlara və sizə ruzini yalnız Biz veririk. Şübhəsiz ki, onların öldürülməsi (qəsdlə işlənən) böyük günah oldu.
وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَا ۖ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا
Ve lâ takrabûz zinâ innehu kâne fâhışeten, ve sâe sebîlâ(sebîlen).
Və zinaya yaxınlaşmayın! Çünki o, həyasızlıq və pis bir yoldur.
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ ۖ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا
Ve lâ taktulûn nefselletî harramallâhu illâ bil hakkı, ve men kutile mazlûmen fe kad cealnâ li veliyyihî sultânen fe lâ yusrif fîl katli, innehu kâne mensûrâ(mensûran).
Allahın haram etdiyi bir nəfsi (adamı) haqsız yerə öldürməyin! Kim haqsız yerə öldürülərsə, o təqdirdə onun vəlisini sultan (haqq sahibi) təyin etdik. Artıq öldürmədə həddi aşmasın. Çünki ona kömək olunmuşdur.
وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۚ وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا
Ve lâ takrabû mâlel yetîmi illâ billetî hiye ahsenu hattâ yebluga eşuddehu, ve evfû bil ahdi, innel ahde kâne mes’ûlâ(mes’ûlen).
Ən qüvvətli çağına (həddi-büluğa) çatana qədər yetimin malına ən güzəl şəkildə olmadıqça yaxınlaşmayın! Və əhdə vəfa edin! Şübhəsiz ki, əhd cavabdehlik tələb edir.
وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا
Ve evfûl keyle izâ kiltum vezinû bil kıstâsil mustekîm(mustekîmi), zâlike hayrun ve ahsenu te’vîlâ(te’vîlen).
Və ölçdüyünüz zaman ölçüyə riayət edin! Düzgün və adalətlə ölçün (düz çəkin)! Bax bu daha xeyirli və yozum (açıqlama) baxımından daha gözəldir.
وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا
Ve lâ takfu mâ leyse leke bihî ilmun, innes sem’a vel basara vel fuâde kullu ulâike kâne anhu mes’ûlâ(mes’ûlen).
Və (haqqında) elmin olmayan bir şeyin ardınca düşmə (qarışma, izah etməyə çalışma)! Şübhəsiz ki, eşitmə, görmə və idrak - onların hamısı bundan məsuldurlar.
وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا
Ve lâ temşi fîl ardı merahan, inneke len tahrikal arda ve len teblugal cibâle tûlâ(tûlen).
Və yer üzündə qürurla gəzib-dolaşma! Şübhəsiz ki, sən nə yer üzünü hərəkət etdirə, nə də (boyca) uzanaraq dağların boyuna çata bilərsən.
كُلُّ ذَٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهًا
Kullu zâlike kâne seyyiuhu inde rabbike mekrûhâ(mekrûhen).
Bax bütün bu pis (dərəcə itirdən) şeylər Rəbbinin qatında məkruh (mənfur bir əməl) oldu.
ذَٰلِكَ مِمَّا أَوْحَىٰ إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ ۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتُلْقَىٰ فِي جَهَنَّمَ مَلُومًا مَدْحُورًا
Zâlike mimmâ evhâ ileyke rabbuke minel hikmeti, ve lâ tec’al meallâhi ilâhen âhara fe tulkâ fî cehenneme melûmen medhûrâ(medhûran).
Bax bunlar Rəbbinin sənə hikmətdən vəhy etdiyi şeylərdəndir. Allahla birlikdə başqa ilah qəbul etmə! Yoxsa qınanmış və qovulmuş olaraq cəhənnəmə atılarsan.
أَفَأَصْفَاكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِينَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلَائِكَةِ إِنَاثًا ۚ إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلًا عَظِيمًا
E fe asfâkum rabbukum bil benîne vettehaze minel melâiketi inâsâ(inâsen), innekum le tekûlûne kavlen azîmâ(azîmen).
Rəbbiniz oğulları sizin üçün seçdi və mələklərdən (Özünə) qadınlarmı (qızlarmı) götürdü? Şübhəsiz ki, siz gerçəkdən, böyük söz söyləyirsiniz.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَٰذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُوا وَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُورًا
Ve lekad sarrafnâ fî hâzâl kur’âni li yezzekkerû, ve mâ yezîduhum illâ nufûrâ(nufûran).
Və and olsun ki, Biz təzəkkür (idrak) etsinlər deyə bu Quranda təkrar-təkrar (həqiqətləri) açıqladıq. Halbuki bu (açıqlamalar), nifrətlərindən başqa bir şeyi artırmadı.
قُلْ لَوْ كَانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَمَا يَقُولُونَ إِذًا لَابْتَغَوْا إِلَىٰ ذِي الْعَرْشِ سَبِيلًا
Kul lev kâne meahû âlihetun kemâ yekûlûne izen lebtegav ilâ zîl arşı sebîlâ(sebîlen).
De ki: “Əgər onların söylədikləri kimi Onunla birlikdə (başqa) ilahlar olsaydı, o zaman onlar da (başqa ilahlar da) mütləq ərşin sahibinə (varmaq üçün) bir yol axtarardılar”.
سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا
Subhânehu ve teâlâ ammâ yekûlûne uluvven kebîrâ(kebîren).
O (Allah), onların söylədiklərindən Sübhandır (pakdır) və Üstündür, Ucadır, Böyükdür.
تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ ۚ وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلَٰكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ ۗ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا
Tusebbihu lehus semâvâtus seb’u vel ardu ve men fîhinne, ve in min şey’in illâ yusebbihu bi hamdihî ve lâkin lâ tefkahûne tesbîhahum, innehu kâne halîmen gafûrâ(gafûran).
7 qat göylər və yer üzü və onlarda olanlar Onu (Allahı) təsbih edərlər. Onu həmd ilə təsbih etməyən (heç) bir şey yoxdur. Və fəqət onların təsbihlərini siz fiqh edə bilməzsiniz (anlaya bilməzsiniz, idrak edə bilməzsiniz). Şübhəsiz ki, O, Hakimdir, Qafurdur (mağfirət edəndir).
وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجَابًا مَسْتُورًا
Ve izâ kara’tel kur’âne cealnâ beyneke ve beynellezîne lâ yu’minûne bil âhirati hicâben mestûrâ(mestûran).
Sən Quranı qiraət etdiyin (oxuduğun) zaman səninlə axirətə (ruhun ölmədən əvvəl Allaha qayıtmasına və qiyamət gününə) inanmayanlar arasına hicabi-məsturə qoyduq (gözlərinin üzərinə səni peyğəmbər olaraq görmələrini əngəlləyən bir pərdə qoyduq).
وَجَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا ۚ وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلَىٰ أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا
Ve cealnâ alâ kulûbihim ekinneten en yefkahûhu ve fî âzânihim vakrâ(vakran), ve izâ zekerte rabbeke fîl kur’âni vahdehu vellev alâ edbârihim nufûrâ(nufûran).
Onu (Quranı) fiqh (idrak) edə bilməsinlər deyə qəlblərinin üzərinə əkinnət (idrak etmə əngəli) və onların qulaqlarına vəqra (eşitmə əngəli) qoyduq. Və sən Quranda Rəbbinin təkliyini zikr etdiyin zaman nifrətlə arxalarını çevirib gedərlər.
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَإِذْ هُمْ نَجْوَىٰ إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُورًا
Nahnu a’lemu bimâ yestemiûne bihî iz yestemiûne ileyke ve iz hum necvâ iz yekûluz zâlimûne in tettebiûne illâ raculen meshûrâ(meshûran).
Onların dinlədikləri şeyi və səni dinləyərkən zalımların: “Ovsunlanmış bir adama tabe olursunuz”, -deyərək fısıldaşdıqlarını Biz çox gözəl bilirik.
انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الْأَمْثَالَ فَضَلُّوا فَلَا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا
Unzur keyfe darabû lekel emsâle fe dallû fe lâ yestetîûne sebîlâ(sebîlen).
Bax, sənin üçün necə misallar çəkdilər (sənə sehrlənmiş, məcnun, dəli, şair dedilər) və beləcə dəlalətdə qaldılar. Artıq yola (Siratülmüstəqimə) yönəlməyə (Allaha qayıtmağa) gücləri çatmaz.
وَقَالُوا أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًا جَدِيدًا
Ve kâlû e izâ kunnâ izâmen ve rufâten e innâ le meb’ûsûne halkan cedîdâ(cedîden).
Və dedilər: “Biz sür-sümük və qır-qırıntı (ovxalanmış torpaq) olduğumuz zamanmı? Gerçəkdən, biz mütləq yeni bir yaradılışlamı dirildiləcəyik?”
قُلْ كُونُوا حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا
Kul kûnû hicâraten ev hadîdâ(hadîden).
De ki: “(İstər) daş və ya dəmir olun (olsanız belə)
أَوْ خَلْقًا مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ ۚ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنَا ۖ قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَ ۖ قُلْ عَسَىٰ أَنْ يَكُونَ قَرِيبًا
Ev halkan mimmâ yekburu fî sudûrikum, fe se yekûlûne men yuîdunâ, kulillezî fetarakum evvele merratin, fe se yungıdûne ileyke ruûsehum ve yekûlûne metâ hûve, kul asâ en yekûne karîbâ(karîben).
və ya xəyalınızda böyütdüyünüz başqa bir yaradılış olsun”. Onda da deyəcəklər: “Bizi kim (həyata) geri qaytaracaq?” De: “Sizi ilk dəfa Yaradan!” Onda sənə başlarını sallayaraq (istehza ilə) deyəcəklər: “Bu nə zaman (baş verəcək)?” De ki: “Bəlkə də çox yaxın zamanda”.
يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَتَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا
Yevme yed’ûkum fe testecîbûne bi hamdihî ve tezunnûne in lebistum illâ kalîlâ(kalîlen).
(Allahın) sizi çağıracağı gün dərhal Ona həmd ilə cavab verəcəksiniz və ancaq (qəbirdə) çox az qaldığınızı zənn edəcəksiniz.
وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنْسَانِ عَدُوًّا مُبِينًا
Ve kul li ibâdî yekûlûlletî hiye ahsenu, inneş şeytâne yenzegu beynehum, inneş şeytâne kâne lil insâni aduvven mubînâ(mubînen).
Və qullarıma de ki: “Ən gözəlini (ən gözəl sözü) söyləsinlər!” Şübhəsiz ki, şeytan onların arasına fitnə-fəsad salar. Şübhəsiz ki, o, insana açıq-aşkar düşməndir.
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
Rabbukum a’lemu bikum, in yeşa’ yerhamkum ev in yeşa’ yuazzibkum, ve mâ erselnâke aleyhim vekîlâ(vekîlen).
Rəbbiniz sizi yaxşı tanıyır. İstərsə sizə rəhm edər (Rəhim əsması ilə təcəlli edər) və ya istərsə sizə əzab verər. Və səni onlara vəkil göndərmədik.
وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَىٰ بَعْضٍ ۖ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا
Ve rabbuke a’lemu bi men fîs semâvâti vel ard(ardı), ve lekad faddalnâ ba’dan nebiyyîne alâ ba’dın ve âteynâ dâvude zebûrâ(zebûran).
Və Rəbbin səmalarda (7 qat göylərdə) və yer üzündə olan kimsələri yaxşı bilir. And olsun ki, bəzi nəbiləri digərlərindən üstün etdik. Və Davud (Ə.S)-ə Zəburu verdik.
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا
Kulid’ûllezîne zeamtum min dûnihî fe lâ yemlikûne keşfed durri ankum ve lâ tahvîlâ(tahvîlen).
(Onlara) de ki: “Ondan (Allahdan) başqa (ilah) zənn etdiklərinizi çağırın!” Halbuki onlar heç bir sıxıntını üzərinizdən götürməyə və onu dəyişdirməyə qadir deyillər.
أُولَٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا
Ulâikellezîne yed’ûne yebtegûne ilâ rabbihimul vesîlete eyyuhum akrabu ve yercûne rahmetehu ve yehâfûne azâbehu, inne azâbe rabbike kâne mahzûrâ(mahzûran).
Bax o çağırdıqları (da): “Onların hansı daha yaxındır”, -deyə öz Rəblərinə (ən yaxın) vəsiləni axtararlar və Onun rəhmətini umarlar, Onun əzabından qorxarlar. Şübhəsiz ki, Rəbbinin əzabı həzər ediləndir (qorxulandır).
وَإِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا
Ve in min karyetin illâ nahnu muhlikûhâ kable yevmil kıyâmeti ev muazzibûhâ azâben şedîdâ(şedîden), kâne zâlike fîl kitâbi mestûrâ(mestûran).
Əgər bir şəhər (həlak olacaqsa), qiyamət günündən öncə onu həlak edən ancaq Bizik. Və ya onun (şəhər xalqına) şiddətli əzabla əzab verən Bizik. Bax bu, Kitabda yazılı olaraq vardır.
وَمَا مَنَعَنَا أَنْ نُرْسِلَ بِالْآيَاتِ إِلَّا أَنْ كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ ۚ وَآتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِهَا ۚ وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفًا
Ve mâ meneanâ en nursile bil âyâti illâ en kezzebe bihâl evvelûn(evvelûne), ve âteynâ semûden nâkate mubsıraten fe zalemû bihâ, ve mâ nursilu bil âyâti illâ tahvîfâ(tahvîfen).
Bizim ayə (möcüzə) göndərməyimizə mane olan şey yalnız əvvəlkilərin onu (möcüzələri) yalanlamalarıdır. Səmud qövmünə (gözlə) görünən (bir möcüzə olaraq) dişi dəvə verdik. Sonra ona zülm etdilər. Və Biz ayələri (möcüzələri) qorxutmaqdan başqa bir şey üçün göndərmədik.
وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِالنَّاسِ ۚ وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ ۚ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا
Ve iz kulnâ leke inne rabbeke ehâta bin nâsi, ve mâ cealnâr ru’yâlletî eraynâke illâ fitneten lin nâsi veş şeceratel mel’ûnete fîl kur’ân(kur’âni), ve nuhavvifuhum fe mâ yezîduhum illâ tugyânen kebîrâ(kebîren).
Şübhəsiz, Rəbbinin insanları (rəhməti və elmiylə) əhatə etdiyini sənə söyləmişdik. Sənə (qəlb gözü ilə) göstərdiyimiz o rüyəti (mənəvi aləmi) və Qurani Kərimdəki lənətlənmiş ağacı (zəqqum ağacını) insanlar üçün sadəcə bir fitnə (imtahan vəsiləsi) etdik. Və Biz onları qorxuduruq. Fəqət (bu), onların böyük azğınlıqlarından (böyük günahlarından) başqa bir şeyi artırmır.
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ قَالَ أَأَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِينًا
Ve iz kulnâ lil melâiketiscudû li âdeme fe secedû illâ iblîs(iblîse), kâle e escudu li men halakte tînâ(tînen).
Və mələklərə: “Adəm (Ə.S)-ə səcdə edin!” -dediyimiz vaxt iblis istisna olmaqla, (hamısı) dərhal səcdə etdi. (İblis) dedi: “Mən sənin torpaqdan yaratdığın məxluqamı səcdə edim?”
قَالَ أَرَأَيْتَكَ هَٰذَا الَّذِي كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إِلَّا قَلِيلًا
Kâle e raeyteke hâzâllezî kerremte aleyye, le in ahharteni ilâ yevmil kıyâmeti le ahtenikenne zurriyyetehû illâ kalîlâ(kalîlen).
(İblis) dedi ki: “Sənə görə məndən daha mükərrəm (şərəfli) olan kimsə budurmu? Əgər mənə qiyamət gününə (qədər) möhlət versən, onun zürriyətindən (nəslindən) çox azı istisna olmaqla, (hamısını) mütləq mənə (özümə) tabe edəcəyəm”.
قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاؤُكُمْ جَزَاءً مَوْفُورًا
Kâlezheb fe men tebiake minhum fe inne cehenneme cezâukum cezâen mevfûrâ(mevfûran).
(Allah Təala belə buyurdu): “Get! Artıq onlardan kim sənə tabe olarsa, onda, şübhəsiz ki, sizin cəzanız tamam-kamal bir cəza olaraq cəhənnəmdir.
وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ وَعِدْهُمْ ۚ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُورًا
Vestefziz menisteta’te minhum bi savtike ve eclib aleyhim bi haylike ve racilike ve şârikhum fîl emvâli vel evlâdi vaıdhum, ve mâ yaiduhumuş şeytânu illâ gurûrâ(gurûran).
Və onlardan gücün çatdıqlarını səsinlə aldat. Atlıların və piyadalarınla onları bağıraraq yönləndir (cəhənnəmə sövq et). Övladlarında və mallarında onlara ortaq ol. Və onlara (yalan şeylər) vəd et”. Şeytanın vəd etdikləri aldanmadan başqa bir şey deyil.
إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ ۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلًا
İnne ibâdî leyse leke aleyhim sultânun, ve kefâ bi rabbike vekîlâ(vekîlen).
Şübhəsiz ki, Mənim qullarım üzərində sənin (heç) bir sultanlığın (hökmün) yoxdur. Və sənin Rəbbin vəkil olaraq yetər.
رَبُّكُمُ الَّذِي يُزْجِي لَكُمُ الْفُلْكَ فِي الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِكُمْ رَحِيمًا
Rabbukumullezî yuzcî lekumul fulke fîl bahri li tebtegû min fadlihî, innehu kâne bikum rahîmâ(rahîmen).
Sizin Rəbbiniz - O, Onun fəzlindən (nəsib) axtarasınız deyə dənizdə gəmiləri sizin üçün hərəkətə gətirər (üzdürər). Çünkü O, sizə qarşı rəhimlidir (rəhmət nuru göndərəndir).
وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ كَفُورًا
Ve izâ messekumud durru fîl bahri dalle men ted’ûne illâ iyyâhu, fe lemmâ neccâkum ilâl berri a’radtum, ve kânel insânu kefûrâ(kefûren).
Və sizə dənizdə bir təhlükə üz verdiyi zaman Ondan (Allahdan) başqa dua etdikləriniz sizdən uzaqlaşar. Fəqət sizi qurtarıb quruya çıxartdıqda üz çevirirsiniz. Və insan çox nankordur.
أَفَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوا لَكُمْ وَكِيلًا
E fe emintum en yahsife bikum cânibel berri ev yursile aleykum hâsiben summe lâ tecidû lekum vekîlâ(vekîlen).
Elə isə quru tərəfində sizi yerə batırmağından (batırmayacağından) və ya üstünüzə daş yağdıran bir fırtına göndərməyindən (göndərməyəcəyindən) əminmi oldunuz? Sonra özünüz üçün bir vəkil (qoruyucu) də tapa bilməzsiniz.
أَمْ أَمِنْتُمْ أَنْ يُعِيدَكُمْ فِيهِ تَارَةً أُخْرَىٰ فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِنَ الرِّيحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْ ۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِ تَبِيعًا
Em emintum en yuîdekum fîhi târaten uhrâ fe yursile aleykum kâsıfen miner rîhı fe yugrikakum bimâ kefertum summe lâ tecidû lekum aleynâ bihî tebîâ(tebîan).
(Yoxsa) başqa bir səfər sizi oraya (geri) qaytarmağından (qaytarmayacağından), beləcə inkar etdiyinizə görə üzərinizə şiddətli bir fırtına göndərib sizi (dənizdə) boğmağından (boğmayacağından) əminmi oldunuz? Sonra Bizə qarşı (boğulmamağınız) üçün (sizi qoruyacaq) bir yardımçı da tapa bilməzsiniz.
وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَىٰ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا
Ve lekad kerremnâ benî âdeme ve hamelnâhum fîl berri vel bahri ve razaknâhum minet tayyibâti ve faddalnâhum alâ kesîrin mimmen halaknâ tafdîlâ(tafdîlen).
Və and olsun ki, Adəm oğlunu kərəm sahibi (şərəfli) etdik. Onları quruda və dənizdə daşıdıq. Və onlara halal şeylərdən ruzi verdik. Və onları fəzilət (baxmından) yaratdıqlarımızın çoxundan üstün etdik.
يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ ۖ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولَٰئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَابَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا
Yevme ned’û kulle unâsin bi imâmihim, fe men ûtiye kitâbehû bi yemînihî fe ulâike yakraûne kitâbehum ve lâ yuzlemûne fetîlâ(fetîlen).
O gün bütün insanları (Allahın təyin etdiyi) imamları ilə çağırarıq. O zaman kitabı sağdan verilənlər beləcə kitablarını oxuyarlar. Və (onlara) zərrə qədər zülm edilməz (haqsızlıq görməzlər).
وَمَنْ كَانَ فِي هَٰذِهِ أَعْمَىٰ فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَىٰ وَأَضَلُّ سَبِيلًا
Ve men kâne fî hâzihî a’mâ fe huve fîl âhırati a’mâ ve edallu sebîlâ(sebîlen).
Və burada (bu dünyada) kim kordursa, artıq o, axirətdə də kordur və yoldan daha çox azmışdır.
وَإِنْ كَادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ ۖ وَإِذًا لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا
Ve in kâdû le yeftinûneke anillezî evhaynâ ileyke li tefteriye aleynâ gayrahu ve izen lettehazûke halîlâ(halîlen).
Və sənə vəhy etdiyimiz şeydən başqası ilə Bizə iftira etməyin üçün az qalsın səni, gerçəkdən, fitnəyə salacaqdılar. Və o təqdirdə səni mütləq (özlərinə) dost tutardılar.
وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا
Ve lev lâ en sebbetnâke lekad kidte terkenu ileyhim şey’en kalîlâ(kalîlen).
Və səni səbat etdirməsəydik, and olsun ki, sən onlara bir az meyl edərdin.
إِذًا لَأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرًا
İzen le ezaknâke di’fal hayâti ve di’fal memâti summe lâ tecidu leke aleynâ nasîrâ(nasîran).
O təqdirdə, əlbəttə, həyatın və ölümün sıxıntılarını (üzüntülərini, acılarını) sənə iki qat daddırardıq. Sonra sənin üçün Bizə qarşı bir yardımçı tapılmazdı.
وَإِنْ كَادُوا لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ الْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَا ۖ وَإِذًا لَا يَلْبَثُونَ خِلَافَكَ إِلَّا قَلِيلًا
Ve in kâdû le yestefizzûneke minel ardı li yuhricûke minhâ ve izen lâ yelbesûne hilâfeke illâ kalîlâ(kalîlen).
Və səni yurdundan çıxarmaq üçün narahat edirdilər. Və əgər elə olsaydı, onlar da səndən sonra (orada) yalnız qısa bir müddət qala bilərdilər.
سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا
Sunnete men kad erselnâ kableke min rusulinâ ve lâ tecidu li sunnetinâ tahvîlâ(tahvîlen).
Səndən öncə də göndərdiyimiz rəsullarımızın sünnəti (sünnətullah; Allahın qanunu) budur. Və sünnətimizdə (qanunumuzda heç) bir dəyişiklik tapa bilməzsən.
أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا
Ekımis salâte li dulûkiş şemsi ilâ gasakıl leyli ve kur’ânel fecri, inne kur’ânel fecri kâne meşhûdâ(meşhûden).
Günortadan gecə qaralana qədər namaz qıl. Fəcrin Quranını (fəcr vaxtı oxunan Quranı) yerinə yetir! Çünki fəcrin Quranı şahidlidir.
وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ عَسَىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَحْمُودًا
Ve minel leyli fe tehecced bihî nâfileten lek(leke), asâ en yeb’aseke rabbuke makâmen mahmûdâ(mahmûden).
Gəcənin bir vaxtı oyan və onunla (Quranla) sənə xas nafilə (əlavə) olan təhəccüd namazını qıl! Rəbbinin səni Məqamı-Mahmuda (7-ci qatın 4-cü aləmində olan məqama) göndərməyi yaxındır.
وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا
Ve kul rabbi edhılnî mudhale sıdkın ve ahricnî muhrace sıdkın vec’al lî min ledunke sultânen nasîrâ(nasîran).
Və de ki: “Rəbbim məni sidq ilə (sadiqlərdən olaraq) daxil et və məni sidq ilə (sadiqlərdən olaraq) çıxar. Və mənə gizli elmindən (Öz qatından) yardımçı bir sultan (Cəbrail (Ə.S)-i) təyin et”.
وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا
Ve kul câel hakku ve zehekal bâtıl(bâtılu), innel bâtıle kâne zehûkâ(zehûkan).
De ki: “Haqq gəldi, batil yox oldu. Şübhəsiz ki, batil yox olacaq (yox olmağa məhkumdur)”.
وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا
Ve nunezzilu minel kur’âni mâ huve şifâun ve rahmetun lil mu’minîne ve lâ yezîduz zâlimîne illâ hasârâ(hasâran).
Qurandan endirdiklərimiz möminlər üçün şəfa və rəhmətdir. Və zalımların yalnız ziyanını (itirdiyi dərəcələri) artırar.
وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَئُوسًا
Ve izâ en’amnâ alâl insâni a’rada ve neâ bi cânibihî, ve izâ messehuş şerru kâne yeûsâ(yeûsen).
Və insana nemət verdiyimiz zaman üz çevirər və qaçaraq uzaqlaşar. Və ona bir şər toxunduğu zaman məyus olar.
قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا
Kul kullun ya’melu alâ şâkiletihî, fe rabbukum a’lemu bi men huve ehdâ sebîlâ(sebîlen).
De ki: “Hər kəs öz şəklinə (xarakterinə) görə iş görər”. Elə isə kimin daha çox hidayət yolunda olduğunu ən yaxşı Rəbbiniz bilir.
وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ ۖ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا
Ve yes’elûneke anir rûhı, kulir rûhu min emri rabbî ve mâ ûtîtum minel ilmi illâ kalîlâ(kalîlen).
Və səndən ruh barəsində soruşarlar. De ki: “Ruh Rəbbimin əmrindəndir”. Və sizə onun elmindən yalnız çox cüzi bir şey verildi.
وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا
Ve lein şi’nâ le nezhebenne billezî evhaynâ ileyke summe lâ tecidu leke bihî aleynâ vekîlâ(vekîlen).
Və əgər Biz istəsəydik, sənə vəhy etdiklərimizi mütləq silib yox edərdik. Sonra onu (yox etməməyimiz üçün) Bizə qarşı (səni müdafiə edəcək) bir vəkil tapa bilməzsən.
إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ ۚ إِنَّ فَضْلَهُ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيرًا
İllâ rahmeten min rabbike, inne fadlehu kâne aleyke kebîrâ(kebîren).
Bu sadəcə Rəbbindən bir rəhmətdir. Şübhəsiz ki, Onun (Rəbbinin) sənin üzərindəki fəzli böyükdür.
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هَٰذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا
Kul le inictemeatil insu vel cinnu alâ en ye’tû bi misli hâzâl kur’âni lâ ye’tûne bi mislihî ve lev kâne ba’duhum li ba’dın zahîrâ(zahîren).
De ki: “Əgər ins və cin (insanlar və cinlər) bu Quranın bir bənzərini gətirmək üçün bir yerə toplansa və onların bir qismi (başqa) bir qisminə yardımçı olsa, yenə də onun bir bənzərini gətirə bilməzlər”.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِي هَٰذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبَىٰ أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا
Ve lekad sarrafnâ lin nâsi fî hâzâl kur’âni min kulli meselin fe ebâ ekserun nâsi illâ kufûrâ(kufûran).
Və and olsun ki, Biz bu Quranda insanlara bütün məsələləri açıqladıq. Buna rəğmən insanların çoxu sadəcə inkar edərək dirəndi (inad etdi).
وَقَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعًا
Ve kâlû len nu’mine leke hattâ tefcure lenâ minel ardı yenbûâ(yenbûan).
Və dedilər ki: “Sənə əsla inanmarıq, ta ki bizə yerdən bir mənbə (bulaq) çıxarmadıqca (fışqırtmadıqca)
أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهَارَ خِلَالَهَا تَفْجِيرًا
Ev tekûne leke cennetun min nahîlin ve inebin fe tufecciral enhâra hılâlehâ tefcîrâ(tefcîran).
və ya sənin aralarından fışqıraraq axan çaylar axıtdığın xurma və üzüm bağlarından bir baxçan olmadıqca
أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِيَ بِاللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ قَبِيلًا
Ev tuskıtas semâe kemâ zeamte aleynâ kisefen ev te’tiye billâhi vel melâiketi kabîlâ(kabîlen).
və ya iddia etdiyin kimi səmanı parça-parça (edib) üstümüzə salmadıqca və ya Allahı və mələkləri açıq-aşkar (qarşımıza) gətirmədikcə
أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَىٰ فِي السَّمَاءِ وَلَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَابًا نَقْرَؤُهُ ۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّي هَلْ كُنْتُ إِلَّا بَشَرًا رَسُولًا
Ev yekûne leke beytun min zuhrufin ev terkâ fîs semâi, ve len nu’mine li rukıyyike hattâ tunezzile aleynâ kitâben nakrauhu, kul subhâne rabbî hel kuntu illâ beşeren resûlâ(resûlen).
və ya sənin qızıldan bir evin olmadıqca və ya sən səmaya çıxmadıqca. Bizə oxuyacağımız bir kitab endirmədikcə sənin (göyə) çıxmağına (meracına) əsla inanmarıq”. De ki: “Mənim Rəbbim Sübhandır (O, nöqsan sifətlərdan uzaqdır, pakdır). Mən sadəcə rəsul (elçi) olan bir insanam”.
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَىٰ إِلَّا أَنْ قَالُوا أَبَعَثَ اللَّهُ بَشَرًا رَسُولًا
Ve mâ menean nâse en yu’minû iz câe humul hudâ illâ en kâlû e beasallâhu beşeren resûlâ(resûlen).
İnsanlara hidayət gəldiyi zaman onların inanmalarına: “Allah bir bəşərdən rəsulmu göndərdi?” -demələrindən başqa bir şey mane olmadı.
قُلْ لَوْ كَانَ فِي الْأَرْضِ مَلَائِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ مَلَكًا رَسُولًا
Kul lev kâne fîl ardı melâiketun yemşûne mutmainnîne le nezzelnâ aleyhim mines semâi meleken resûlâ(resûlen).
De ki: “Əgər yer üzündə məskən salıb yeriyənlər mələklər olsaydı, əlbəttə, onlara səmadan mələk rəsul endirərdik”.
قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا
Kul kefâ billâhi şehîden beynî ve beynekum, innehu kâne bi ıbâdihî habîran basîrâ(basîren).
De ki: “Mənimlə sizin aranızda şahid olaraq Allah yetər”. Şübhəsiz ki, O, qullarından xəbərdardır, (onları) görəndir.
وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِهِ ۖ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْيًا وَبُكْمًا وَصُمًّا ۖ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا
Ve men yehdillâhu fe huvel muhted(muhtedi), ve men yudlil fe len tecide lehum evliyâe min dûnihî, ve nahşuruhum yevmel kıyâmeti alâ vucûhihim umyen ve bukmen ve summâ(summen), me’vâhum cehennem(cehennemu), kullemâ habet zidnâhum saîrâ(saîren).
Və Allah kimi (Özünə) qaytararsa, artıq o hidayət olmuşdur (qayıtmışdır). Və kimi dalalətdə qoyarsa (kim Allaha qayıtmağı diləməzsə), o təqdirdə onlar üçün Ondan (Allahdan) başqa dostlar tapa bilməzsən. Və qiyamət günü onları kor, dilsiz və kar olaraq üzüstə (süründürərək) həşr edərik. Onların qalacaqları yer cəhənnəmdir. Və hər dəfə (atəş) sönmək istədikdə alovlu atəşi artırdıq (artırarıq).
ذَٰلِكَ جَزَاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا وَقَالُوا أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًا جَدِيدًا
Zâlike cezâuhum bi ennehum keferû bi âyâtinâ ve kâlû e izâ kunnâ izâmen ve rufâten e innâ le meb’ûsûne halkan cedîdâ(cedîden).
Bax bu, onların ayələrimizi inkar etdiklərinə və: “Biz sür-sümük və toz halına gəldiyimiz (torpaq olduğumuz) zamanmı? Gerçəkdən, bizmi yeni (bir) yaradılışla mütləq dirildiləcəyik?” -demələrinə görə onların cəzasıdır.
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ قَادِرٌ عَلَىٰ أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ أَجَلًا لَا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلَّا كُفُورًا
E ve lem yerev ennallâhellezî halakas semâvâti vel arda kâdirun alâ en yahluka mislehum ve ceale lehum ecelen lâ raybe fîhi, fe ebâz zalimûne illâ kufûrâ(kufûran).
Və onlar Allahın səmaları və yer üzünü yaratdığını və onların bir mislini daha yaratmağa qadir (müqtədir) olduğunu görmürlərmi? Onlar üçün onda (haqqında) şübhə olmayan bir əcəl təyin etdi (bəlli bir vaxt təqdir etdi). Buna rəğmən zülm edənlər sadəcə inkar edərək dirəndilər.
قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذًا لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفَاقِ ۚ وَكَانَ الْإِنْسَانُ قَتُورًا
Kul lev entum temlikûne hazâine rahmeti rabbî izen le emsektum haşyetel infâk(infâkı), ve kânel insânu katûrâ(katûran).
De ki: “Əgər siz Rəbbimin rəhmət xəzinələrinə sahib olsaydınız, o zaman xərclənib qurtarar qorxusu ilə (onu) mütləq (əlinizdə) tutardınız”. İnsan çox xəsisdir.
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَىٰ تِسْعَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ ۖ فَاسْأَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِذْ جَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا مُوسَىٰ مَسْحُورًا
Ve lekad âteynâ musa tis’a âyâtin beyyinâtin fes’el benî isrâîle iz câehum fe kâle lehu fir’avnu innî le ezunnuke yâ musa meshûrâ(meshûran).
And olsun Biz Musa (Ə.S)-ə açıq-aşkar 9 ayə (möcüzə) verdik. Bunları Bəni-İsraildən (İsrail oğullarından) soruş. Onlara (Musa (Ə.S)) gəlmişdi. O zaman firon belə demişdi: “Ey Musa! Şübhəsiz ki, mən sənə sehr edildiyinə (ovsunlandığına) qəti şəkildə inanıram”.
قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا أَنْزَلَ هَٰؤُلَاءِ إِلَّا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ بَصَائِرَ وَإِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا فِرْعَوْنُ مَثْبُورًا
Kâle lekad alimte mâ enzele hâulâi illâ rabbus semâvâti vel ardı basâir(basâire), ve innî le ezunnuke yâ fir’avnu mesbûrâ(mesbûran).
(Musa (Ə.S)) dedi: “And olsun bunları (9 möcüzəni) əyani şəkildə səmaların və ərzin Rəbbindən başqasının endirmədiyini sən bilirdin. Və ey firon! Şübhəsiz ki, mən sənin həlak olacağına qəti şəkildə inanıram”.
فَأَرَادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَأَغْرَقْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ جَمِيعًا
Fe erâde en yestefizzehum minel ardı fe agraknâhu ve men meahu cemîâ(cemîan).
Bundan sonra onları ərzdən (olduqları yerdən) qovub çıxarmaq istədi. Buna görə Biz onu və yanındakıların hamısını (suda) boğduq.
وَقُلْنَا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفًا
Ve kulnâ min ba’dihî li benî isrâîleskunûl arda fe izâ câe va’dul âhırati ci’nâ bikum lefîfâ(lefîfen).
Ondan sonra İsrail oğullarına dedik: “Ərzdə yerləşin! Axirətin vədəsi (vədi) gəlincə sizi bir yerə toplayacağıq”.
وَبِالْحَقِّ أَنْزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ ۗ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا
Ve bil hakkı enzelnâhu ve bil hakkı nezele, ve mâ erselnâke illâ mubeşşiren ve nezîrâ(nezîren).
Və haqqı (Quranı) - onu Biz endirdik. Və Haqq ilə (Haqqın iradəsi ilə, Haqqı təmsil edərək Haqdan) endi. Və səni müjdələyici və nəzir olmaqdan başqa bir şey üçün göndərmədik.
وَقُرْآنًا فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنْزِيلًا
Ve kur’ânen faraknâhu li takraehu alân nâsi alâ muksin ve nezzelnâhu tenzîlâ(tenzîlen).
Və Qurani Kərimi insanlara uzun-uzun oxuyasan deyə onu (ayə-ayə, surə-surə) hissələrə ayırdıq və tədricən endirdik.
قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لَا تُؤْمِنُوا ۚ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا
Kul âminû bihî ev lâ tu’minû, innellezîne ûtûl ilme min kablihî izâ yutlâ aleyhim yahırrûne lil ezkâni succedâ(succeden). (SƏCDƏ AYƏSİ)
De ki: “İstər ona (Qurana) inanın, istərsə də inanmayın, ondan (Qurandan) öncə özlərinə elm verilənlər onlara (Quranın səcdə ayələri) oxunduğu zaman səcdə edərək çənələri (alınları) üstə (yerə) qapanarlar”.
وَيَقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا
Ve yekûlûne subhâne rabbinâ in kâne va’du rabbinâ le mef’ûlâ(mef’ûlen).
Və deyərlər ki: “Rəbbimiz Sübhandır (pakdır). Rəbbimiz nə vəd etmişsə, (o) mütləq icra edilmişdir”.
وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا ۩
Ve yahırrûne lil ezkâni yebkûne ve yezîduhum huşûâ(huşûan).
Və çənələri (alınları) üstə (səcdəyə) qapanarlar. Və xuşuları (Allaha olan ehtiramları) artaraq ağlayarlar.
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَٰنَ ۖ أَيًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًا
Kulid’ûllâhe evid’ûr rahmân(rahmâne), eyyen mâ ted’û fe lehul esmâul husnâ, ve lâ techer bi salâtike ve lâ tuhâfit bihâ vebtegı beyne zâlike sebîlâ(sebîlen).
De ki: “Allah deyə çağırın və ya Rəhman deyə çağırın. Necə çağırırsınızsa, çağırın hamısı Onun Əsmaül-Hüsnasıdır (Allahın ən güzəl adlarıdır)”. Namazında (səsini) yüksəltmə və onu (səsini) alçaltma. Bu ikisi arasında bir yol tut.
وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا
Ve kulil hamdu lillâhillezî lem yettehız veleden ve lem yekun lehu şerîkun fîl mulki ve lem yekun lehu veliyyun minez zulli ve kebbirhu tekbîrâ(tekbîren).
Və de ki: “Həmd (Özünə heç bir övlad) götürməyən Allaha məxsusdur və Onun mülkdə (heç bir) şəriki yoxdur. Və Onu zillətdən (qurtaracaq heç) bir dosta da (ehtiyacı) yoxdur”. Onu təkbir ilə uca tut!
