الم
Elif lâm mîm.
Əlif. Ləm. Mim.
Surə 03
3/ALİ İMRAN
Görünüş
اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
Allâhu lâ ilâhe illâ huvel hayyul kayyûm(kayyûmu).
(O) Allah ki, Ondan başqa ilah yoxdur. O, Haydır (daim həyatdadır), Qayyumdur (əzəli və əbədidir).
نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَنْزَلَ التَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ
Nezzele aleykel kitâbe bil hakkı musaddikan limâ beyne yedeyhi ve enzelet tevrâte vel incîl(incîle).
Sənə onların əllərindəki (kitabları) təsdiq edən Kitabı (Quranı) haqq ilə, hissə-hissə (ayə-ayə) endirdi. Və Tövratı və İncili də endirdi -
مِنْ قَبْلُ هُدًى لِلنَّاسِ وَأَنْزَلَ الْفُرْقَانَ ۗ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَامٍ
Min kablu huden lin nâsi ve enzelel furkân(furkâne), innellezîne keferû bi âyâtillâhi lehum azâbun şedîd(şedîdun), vallâhu azîzun zuntikâm(zuntikâmin).
daha əvvəl insanlar üçün (Allaha) qaytarıcı olaraq. Və (sonra da) Furqanı (haqqı batildən ayıran Quranı) endirdi. Şübhəsiz ki, onlar Allahın ayələrini inkar etdilər. Onlar üçün şiddətli əzab var. Və Allah Əzizdir, intiqam sahibidir (intiqam alandır).
إِنَّ اللَّهَ لَا يَخْفَىٰ عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ
İnnallâhe lâ yahfâ aleyhi şey’un fîl ardı ve lâ fîs semâ’(semâi).
Şübhəsiz ki, nə yer üzündə, nə də göydə heç bir şey Allaha gizli deyil.
هُوَ الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الْأَرْحَامِ كَيْفَ يَشَاءُ ۚ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
Huvellezî yusavvirukum fîl erhâmi keyfe yeşâ’(yeşâu), lâ ilâhe illâ huvel azîzul hakîm(hakîmu).
O (Allah) ki, bətnlərdə sizə istədiyi kimi şəkil verər. Ondan başqa ilah yoxdur. O, Əzizdir, Hakimdir.
هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ ۖ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ ۗ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ ۗ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ
Huvellezî enzele aleykel kitâbe minhu âyâtun muhkemâtun hunne ummul kitâbi ve uharu muteşâbihât(muteşâbihâtun), fe emmâllezîne fî kulûbihim zeygun fe yettebiûne mâ teşâbehe minhubtigâel fitneti vebtigâe te’vîlihi, ve mâ ya’lemu te’vîlehû illâllâh(illâllâhu), ver râsihûne fîl ilmi yekûlûne âmennâ bihî, kullun min indi rabbinâ, ve mâ yezzekkeru illâ ulûl elbâb(elbâbi).
Kitabı sənə endirən Odur. Onun bir qismi möhkəm (mənası aydın olan) ayələrdir, onlar Kitabın əsasıdır və digərləri mütəşabihdir (mənası aydın olmayan ayələrdir). Fəqət qəlblərində əyrilik olanlar (batilə meyil edənlər) bu səbəblə mütəşabih olanlara (mənası aydın olmayanlara) tabe olarlar. Ondan fitnə çıxarmaq üçün onu yozmaq istəyərlər. Və onun yozumunu (izahını) Allahdan başqa heç kim bilməz və elmdə rusuh (dində dərin bilik) sahibləri isə: “Biz Ona iman etdik, hər biri Rəbbimizin qatındandır”, -deyərlər. Onlar da təzəkkür etməzlər, sadəcə ulul-əlbab (daimi zikrin və sirlərin sahibləri təzəkkür edə bilər; Allahla danışa bilər).
رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ
Rabbenâ lâ tuziğ kulûbenâ ba’de iz hedeytenâ veheb lenâ min ledunke rahmeh(rahmeten), inneke entel vehhâb(vehhâbu).
Rəbbimiz! Bizi (Özünə) qaytardıqdan (hidayətdən) sonra qəlblərimizi sapdırma. Öz qatından bizə hədiyyə olaraq rəhmət (nur) bağışla. Şübhəsiz ki, Sən Vəhhabsan (qarşılıqsız verənsən).
رَبَّنَا إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لَا رَيْبَ فِيهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ
Rabbenâ inneke câmiun nâsi li yevmin lâ raybe fîh(fîhî), innallâhe lâ yuhliful mîâd(mîâde).
Rəbbimiz! Şübhəsiz ki, haqqında şübhə olmayan gündə insanları bir yerə Sən toplayacaqsan. Şübhəsiz ki, Allah vədindən dönməz.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ
İnnellezîne keferû len tuğniye anhum emvâluhum ve lâ evlâduhum minallâhi şey’â(şey’en), ve ûlâike hum vekûdun nâr(nâri).
Şübhəsiz ki, Allahdan gələn bir şeyə (əzaba) qarşı kafirlərə onların malları və övladları əsla bir fayda verməz. Və bax onlar -onlar atəşin yanacağıdırlar.
كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ
Ke de’bi âli fir’avne, vellezîne min kablihim kezzebû bi âyâtinâ, fe ehazehumullâhu bi zunûbihim vallâhu şedîdul ıkâb(ıkâbi).
(Onların vəziyyəti) Firon ailəsinin və onlardan əvvəlkilərin vəziyyəti kimidir. Ayələrimizi yalanladılar, buna görə Allah onları günahlarına görə yox etdi. Və Allahın əzabı şiddətlidir.
قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَىٰ جَهَنَّمَ ۚ وَبِئْسَ الْمِهَادُ
Kul lillezîne keferû se tuglebûne ve tuhşerûne ilâ cehennem(cehenneme), ve bi’sel mihâd(mihâdu).
Kafir olanlara de ki: “Yaxında məğlub olacaqsınız, cəhənnəmdə toplanacaqsınız. Və (o) nə pis döşəkdir!”
قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا ۖ فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ ۚ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ
Kad kâne lekum âyetun fî fieteynil tekatâ fietun tukâtilu fî sebîlillâhi ve uhrâ kâfiratun yeravnehum misleyhim ra’yel ayn(ayni), vallâhu yûeyyidu bi nasrihî men yeşâ’(yeşâu) inne fî zâlike le ibreten li ulîl ebsâr(ebsâri).
(Bədr döyüşündə) çarpışan iki dəstə sizin üçün bir ibrət olmuşdu. Bir dəstə Allahın yolunda vuruşur və digər kafir olan (dəstə) onları (şəxsən) öz gözləri ilə özlərindən iki dəfə çox görürdülər. Və Allah istədiyini Öz köməyi ilə dəstəkləyər. Şübhəsiz ki, bunda ulil-əbsar (bəsirət sahibləri) üçün ibrət var.
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
Zuyyine lin nâsi hubbuş şehevâti minen nisâi vel benîne vel kanâtîril mukantarati minez zehebi vel fıddati vel haylil musevvemeti vel en’âmi vel hars(harsi), zâlike metâul hayâtid dunyâ, vallâhu indehu HUSNUL MEÂB(meâbi).
Qadınlar, oğullar, qəntər-qəntər toplanmış qızıl və gümüş, cins atlar, heyvanlar və əkinlər kimi nəfsin istədiyi və arzuladığı şeylər insanlara gözəl göstərildi. Bunlar dünya həyatının mənfəətləridir. Və Allah Onun (Özünün) qatındakı ən gözəl sığınacaqdır.
قُلْ أَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذَٰلِكُمْ ۚ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ
Kul e unebbiukum bi hayrın min zâlikum, lillezînettekav inde rabbihim cennâtun tecrî min tahtıhel enhâru hâlidîne fîhâ ve ezvâcun mutahharatun ve rıdvânun minallâh(minallâhi), vallâhu basîrun bil ıbâd(ıbâdi).
De ki: “Sizə bundan daha xeyirlisini xəbər verimmi? Təqva (mənəvi zireh) sahibi olanlar üçün Rəblərinin qatında içində əbədi qalacaqları, altından çaylar axan cənnətlər, pak zövcələr və Allahın rizası var”. Allah qullarını ən yaxşı görəndir.
الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
Ellezîne yekûlune rabbenâ innenâ âmennâ fagfir lenâ zunûbenâ ve kınâ azâben nâr(nâri).
Onlar (təqva sahibləri) deyərlər: “Rəbbimiz, şübhəsiz ki, biz mömin olduq (iman etdik), artıq bizim günahlarımızı (savaba çevirərək) bizi məğfirət et və bizi atəşin (cəhənnəmin) əzabından qoru”.
الصَّابِرِينَ وَالصَّادِقِينَ وَالْقَانِتِينَ وَالْمُنْفِقِينَ وَالْمُسْتَغْفِرِينَ بِالْأَسْحَارِ
Es sâbirîne ves sâdıkîne vel kânitîne vel munfikîne vel mustagfirîne bil eshâr(eshâri).
(Onlar) səbr edənlər, sadiqlər (əhdlərinə vəfa edənlər), qanitin olanlar (Allahın hüzurunda ehtiramla duranlar), infaq edənlər (Allah üçün verənlər) və sübh çağlarında məğfirət diləyənlərdir.
شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ ۚ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
Şehidallâhu ennehû lâ ilâhe illâ huve, vel melâiketu ve ulûl ilmi kâimen bil kıst(kıstı), lâ ilâhe illâ huvel azîzul hakîm(hakîmu).
Allah, şübhəsiz ki, Ondan başqa ilah olmadığına şəhadət (şahidlik) etdi. Mələklər və elm sahibləri də ədalətlə şahid oldular ki, Ondan başqa ilah yoxdur, (O), Əzizdir, Hakimdir.
إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ ۗ وَمَنْ يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ
İnned dîne indâllâhil islâm(islâmu), ve mâhtelefellezîne ûtûl kitâbe illâ min ba’di mâ câehumul ilmu bagyen beynehum, ve men yekfur bi âyâtillâhi fe innallâhe serîul hısâb(hısâbı).
Şübhəsiz ki, Allahın qatında din İslamdır (təslim dinidir). Kitab verilənlər özlərinə elm gəldikdən sonra aralarındakı həsəd səbəbilə ixtilafa düşdülər. Və kim Allahın ayələrini örtərsə (inkar edərsə), o təqdirdə, şübhəsiz ki, Allah tez haqq-hesab çəkəndir.
فَإِنْ حَاجُّوكَ فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلَّهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ ۗ وَقُلْ لِلَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْأُمِّيِّينَ أَأَسْلَمْتُمْ ۚ فَإِنْ أَسْلَمُوا فَقَدِ اهْتَدَوْا ۖ وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ
Fe in hâccûke fe kul eslemtu vechiye lillâhi ve menittebeani, ve kul lillezîne ûtûl kitâbe vel ummiyyîne e eslemtum, fe in eslemû fe kadihtedev, ve in tevellev fe innemâ aleykel belâgu, vallâhu basîrun bil ibâd(ibâdi).
Bundan sonra əgər səninlə mübahisə edərlərsə, onlara de ki: “Mən və mənə tabe olanlar vəchimizi (fiziki bədənimizi) Allaha təslim etdik”. O kitab verilənlərə və ümmilərə de: “Siz də vəchinizi (fizik vücudunuzu Allaha) təslim etdinizmi?” Əgər təslim etdilərsə, o təqdirdə, (Allaha) qayıdıblar. Və əgər üz çevirərlərsə, o zaman sənin öhdənə düşən sadəcə təbliğdir. Və Allah qullarını ən yaxşı görəndir.
إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
İnnellezîne yekfurûne bi âyâtillâhi ve yaktulûnen nebiyyîne bi gayri hakkın ve yaktulûnellezîne ye’murûne bil kıstı minen nâsi, fe beşşirhum bi azâbin elîm(elîmin).
Şübhəsiz ki, Allahın ayələrini inkar edənləri, peyğəmbərləri haqsız yerə öldürənləri və insanlardan ədalətlə əmr edənləri öldürənləri artıq acı əzabla müjdələ.
أُولَٰئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ
Ulâikellezîne habitat a’mâluhum fîd dunyâ vel âhirah(âhirati), ve mâ lehum min nâsırîn(nâsırîne).
Bax onların əməlləri dünyada və axirətdə puç olmuşdur. Və onlar üçün heç bir yardımçı yoxdur.
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ يُدْعَوْنَ إِلَىٰ كِتَابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّىٰ فَرِيقٌ مِنْهُمْ وَهُمْ مُعْرِضُونَ
E lem tera ilellezîne ûtû nasîben minel kitâbi yud’avne ilâ kitâbillâhi li yahkume beynehum summe yetevellâ ferîkun minhum ve hum mu’ridûn(mu’ridûne).
Kitabdan özlərinə nəsib verilənləri görmədinmi? Aralarında hökm vermək üçün Allahın Kitabına dəvət olunurlar, sonra onlardan bir dəstə geri dönür və onlar üz çevirənlərdir.
ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّامًا مَعْدُودَاتٍ ۖ وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ
Zâlike bi ennehum kâlû len temessenen nâru illâ eyyâmen ma’dûdât(ma’dûdâtin), ve garrahum fî dînihim mâ kânû yefterûn(yefterûne).
Bu, onların: “Atəş bizə sayılı günlərdən başqa əsla toxunmayacaq”, -dedikləri üçündür. Və onların dinləri haqqında uydurduqları şeylər özlərini aldatdı.
فَكَيْفَ إِذَا جَمَعْنَاهُمْ لِيَوْمٍ لَا رَيْبَ فِيهِ وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
Fe keyfe izâ cema’nâhum li yevmin lâ raybe fîhi ve vuffiyet kullu nefsin mâ kesebet ve hum lâ yuzlemûn(yuzlemûne).
O halda, haqqında şübhə olmayan bir gün üçün onları topladığımız və hər nəfsə qazandığının qarşılığı verildiyi zaman halları necə olacaq? Və onlar zülmə (haqsızlığa) məruz qalmazlar.
قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ ۖ بِيَدِكَ الْخَيْرُ ۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
Kulillâhumme mâlikel mulki tû’til mulke men teşâu ve tenziul mulke mimmen teşâ’(teşâu), ve tuizzu men teşâu ve tuzillu men teşâ’(teşâu, bi yedikel hayr(hayru), inneke alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
De ki: “Mülkün maliki olan Allahım! Mülkü istədiyinə verər və istədiyindən alarsan. Və istədiyini əziz və istədiyini zəlil edərsən. Xeyir Sənin əlindədir. Şübhəsiz ki, Sən hər şeyə qadirsən.
تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ ۖ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ ۖ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
Tûlicul leyle fîn nehâri ve tûlicun nehâra fîl leyl(leyli), ve tuhricul hayya minel meyyiti ve tuhricul meyyite minel hayy(hayyi), ve terzuku men teşâu bi gayri hısâb(hısâbın).
Gecəni gündüzün içinə və gündüzü gecənin içinə qatarsan. Canlını ölüdən və ölünü canlıdan çıxararsan. Və istədiyinə saysız-hesabsız ruzi verərsən”.
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ۖ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ ۗ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ
Lâ yettehizil mu’minûnel kâfirîne evliyâe min dûnil mu’minîn(mu’minîne), ve men yef’al zâlike fe leyse minallâhi fî şey’in illâ en tettekû minhum tukâta(tukâten), ve yuhazzirukumullâhu nefseh(nefsehu), ve ilallâhil masîr(masîru).
Möminlər möminlərdən başqasını, (yəni) kafirləri dost tutmasınlar. Kim bunu edərsə, o, Allahdan bir şeyin (rəhmət və fəzl nuru) içində deyil. Onlardan qorunmağınız üçün çəkinməyiniz (dost olmağınız) istisnadır. Və Allah sizi Özündən çəkindirir (təqva sahibi olmağınızı istəyir). Və dönüş Allahadır (ruhun qayıdacağı məqam Allahın Zatıdır).
قُلْ إِنْ تُخْفُوا مَا فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ ۗ وَيَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۗ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
Kul in tuhfû mâ fî sudûrikum ev tubdûhu ya’lemhullâh(ya’lemhullâhu), ve ya’lemu mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), vallâhu alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
De ki: “Sinələrinizdə olanı gizləsəniz də, açıqlasanız da Allah onu bilər. Və (Allah) göylərdə və yerdə olanları bilir. Və Allah hər şeyə qadirdir”.
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ
Yevme tecidu kullu nefsin mâ amilet min hayrin muhdâran, ve mâ amilet min sû’(sûin), teveddu lev enne beynehâ ve beynehû emeden baîdâ(baîden), ve yuhazzirukumullâhu nefseh(nefsehu), vallâhu raûfun bil ıbâd(ıbâdi).
O gün hər nəfs xeyirdən nə etdisə, onu (qarşısında) hazır görər (həyat filmində bütün etdiklərini görər). Və şər olaraq nə etdisə, onunla öz arasında uzaq bir məsafə olmasını arzulayar. Və Allah sizi özündən çəkindirir (təqva sahibi olmağınızı, ölmədən əvvəl ruhunuzu Allaha qaytarmağınızı istəyir). Və Allah qullarına qarşı Raufdur (şəfqətlidir, mərhəmətlidir).
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
Kul in kuntum tuhibbûnallâhe fettebiûnî yuhbibkumullâhu ve yagfir lekum zunûbekum, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).
De ki: “Əgər siz Allahı sevirsinizsə, o təqdirdə mənə tabe olun ki, Allah da sizi sevsin və sizin günahlarınızı məğfirət etsin (savaba çevirsin). Və Allah Qafurdur, Rəhimdir”.
قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ ۖ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ
Kul etîûllâhe ver resûl(resûle), fe in tevellev fe innallâhe lâ yuhibbul kâfirîn(kâfirîne).
De ki: “Allaha və rəsula itaət edin”. Bundan sonra əgər dönərlərsə, o təqdirdə, şübhəsiz ki, Allah kafirləri sevməz.
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَىٰ آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ
İnnallâhestafâ âdeme ve nûhan ve âle ibrâhîme ve âle imrâne alel âlemîn(âlemîne).
Şübhəsiz ki, Allah Hz. Adəmi, Hz. Nuhu, Hz. İbrahimin ailəsini və İmran ailəsini aləmlərə üstün etdi.
ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
Zurriyyeten ba’duhâ min ba’d(ba’din), vallâhu semîun alîm(alîmun).
(Onlar) bir-birinin zürriyyətindəndir (nəslindəndir). Və Allah Səmidir (ən yaxşı eşidəndir), Alimdir (ən yaxşı biləndir).
إِذْ قَالَتِ امْرَأَتُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي ۖ إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
İz kâlet imraetu ımrâne rabbi innî nezertu leke mâ fî batnî muharraran fe tekabbel minnî, inneke entes semîul alîm(alîmu).
İmranın zövcəsi (Hannə) demişdi: “Rəbbim, mən qarnımda olanı (doğulacaq körpəmi) hürr olaraq Sənin üçün (yalnız sənə itaət və ibadət etsin deyə) nəzir etdim. Artıq (onu) məndən qəbul et. Şübhəsiz ki, Sən Səmisən (ən yaxşı eşidənsən), Alimsən (ən yaxşı bilənsən)”.
فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنْثَىٰ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالْأُنْثَىٰ ۖ وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
Fe lemmâ vadaathâ kâlet rabbi innî vada’tuhâ unsâ vallâhu a’lemu bi mâ vadaat ve leysez zekeru kel unsâ, ve innî semmeytuhâ meryeme ve innî uîzuhâ bike ve zurriyyetehâ mineş şeytânir racîm(racîmi).
Fəqət onu dünyaya gətirdikdə dedi: “Rəbbim! Həqiqətən mən onu qız olaraq doğdum”. Və Allah onun nə doğduğunu çox yaxşı bilirdi. O dedi: “Oğlan qız (uşağı) kimi deyil. Mən onun adını Məryəm qoydum və şübhəsiz ki, mən onu və onun zürriyyətini daşlanmış (qovulmuş) şeytandan Sənə tapşırıram”.
فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۖ قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَٰذَا ۖ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ۖ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
Fe tekabbelehâ rabbuhâ bi kabûlin hasenin ve enbetehâ nebâten hasenen, ve keffelehâ zekeriyyâ kullemâ dehale aleyhâ zekeriyyal mihrâbe, vecede indehâ rızkâ(rızkan), kâle yâ meryemu ennâ leki hâzâ kâlet huve min indillâh(indillâhi), innallâhe yerzuku men yeşâu bi gayri hısâb(hısâbın).
Beləcə Rəbbi onu gözəl bir şəkildə qəbul etdi və böyütdü. Və ona baxmağı Zəkəriyya (Ə.S)-ə həvalə etdi. Zəkəriyya (Ə.S) hər dəfə onun yanına mehraba girdikdə onun yanında bir ruzi görürdü. Zəkəriyya (Ə.S) dedi: “Ey Məryəm, bu, sənə hardan (gəldi)?” O da dedi: “O, Allahın qatından(dır)”. Şübhəsiz ki, Allah istədiyinə saysız-hesabsız ruzi verər.
هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُ ۖ قَالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ۖ إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاءِ
Hunâlike deâ zekeriyyâ rabbeh(rabbehu), kâle rabbi heblî min ledunke zurriyyeten tayyibeh(tayyibeten), inneke semîud duâ’(duâi).
Zəkəriyya (Ə.S) bax orada Rəbbinə dua etdi (və belə) dedi: “Rəbbim, mənə Öz qatından təmiz bir nəsil bağışla. Şübhəsiz ki, sən duanı ən yaxşı eşidənsən”.
فَنَادَتْهُ الْمَلَائِكَةُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَىٰ مُصَدِّقًا بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَسَيِّدًا وَحَصُورًا وَنَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ
Fe nâdethul melâiketu ve huve kâimun yusallî fîl mihrâbi, ennallâhe yubeşşiruke bi yahyâ musaddikan bi kelimetin minallâhi ve seyyiden ve hasûran ve nebiyyen mines sâlihîn(sâlihîne).
Bu əhvalatdan sonra o (Zəkəriyya (Ə.S)), mehrabda ayaq üstə namaz qılarkən mələklər ona nida etdilər: “Allah səni Allahdan bir kəlməni (Hz. İsanı) təsdiq edən, seyyid, nəfsinə hakim və nəbi olan, salehlərdən olan Yəhya ilə müjdələyir”.
قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ ۖ قَالَ كَذَٰلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ
Kâle rabbi ennâ yekûnu lî gulâmun ve kad beleganiyel kiberu vemraetî âkir(âkirun), kâle kezâlikellâhu yef’alu mâ yeşâ’(yeşâu).
(Zəkəriyya (Ə.S)) dedi: “Rəbbim mənə qocalıq üz vermişkən və zövcəm də sonsuzkən mənim necə oğlum ola bilər?” (Allah da) dedi: “Bax belə! Allah istədiyini edər”.
قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً ۖ قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزًا ۗ وَاذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيرًا وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ
Kâle rabbic’al lî âyeh(âyeten), kâle âyetuke ellâ tukellimen nâse selâsete eyyâmin illâ remzâ(remzan), vezkur rabbeke kesîran ve sebbih bil aşiyyi vel ibkâr(ibkâri).
(Zəkəriyya (Ə.S)) dedi: “Rəbbim, mənə bir işarət ver”. (Allah) dedi: “Sənin əlamətin üç gün insanlarla işarədən başqa bir dillə danışmamağındır. Və Rəbbini çox zikr et və Onu axşam və səhər təsbih et”.
وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَىٰ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ
Ve iz kâletil melâiketu yâ meryemu innallâhastafâki ve tahhareki vestafâki alâ nisâil âlemîn(âlemîne).
Və mələklər belə demişdilər: “Ey Məryəm, şübhəsiz ki, Allah səni seçdi və tərtəmiz yaratdı və səni aləmlərin qadınlarına üstün etdi.
يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ
Yâ meryemuknutî li rabbiki vescudî verkai mear râkiîn(râkiîne).
Ey Məryəm! Rəbbin üçün qanitin ol (Rəbbinin hüzurunda xuşuyla dur) və səcdə et və rüku edənlərlə birlikdə rüku et”.
ذَٰلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ ۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلَامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
Zâlike min enbâil gaybi nûhîhi ileyk(ileyke), ve mâ kunte ledeyhim iz yulkûne eklâmehum eyyuhum yekfulu meryeme, ve mâ kunte ledeyhim iz yahtesımûn(yahtesımûne).
Bax bu, qeyb xəbərlərindəndir ki, onu sənə vəhy edirik. Və Məryəmi onlardan hansı himayəsinə alacaq deyə (püşk çəkmək üçün) qələmlərini atdıqları vaxt sən onların yanında deyildin. Və onlar mübahisə edərkən də sən onların yanında deyildin.
إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ
İz kâletil melâiketu yâ meryemu innallâhe yubeşşiruki bi kelimetin minhu, ismuhul mesîhu îsebnu meryeme vecîhan fîd dunyâ vel âhırati ve minel mukarrabîn(mukarrabîne).
Mələklər belə demişdilər: “Ey Məryəm! Şübhəsiz ki, Allah Özündən bir kəlməylə səni müjdələyir. Onun adı Məsih, Məryəm oğlu İsadır. Dünyada və axirətdə şərəflidir və müqərrəblərdəndir (Allaha yaxın olanlardandır).
وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ
Ve yukellimun nâse fîl mehdi ve kehlen ve mines sâlihîn(sâlihîne).
Və beşikdəykən və yetkinlik çağında da insanlarla danışacaq. Və o, salehlərdəndir”.
قَالَتْ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ ۖ قَالَ كَذَٰلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ ۚ إِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
Kâlet rabbi ennâ yekûnu lî veledun ve lem yemsesnî beşer(beşerun), kâle kezâlikillâhu yahluku mâ yeşâ’(yeşâu) izâ kadâ emren fe innemâ yekûlu lehu kun fe yekûn(yekûnu).
(Hz. Məryəm) dedi: “Rəbbim, mənim necə övladım ola bilər? Mənə bir bəşər toxunmadı”. (Allah belə dedi): “Bax bu cür! Allah istədiyini yaradar. Bir əmrin (işin) olmağını təqdir etdiyi zaman ona sadəcə: “Ol!” -deyər, o da dərhal olar”.
وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ
Ve yuallimuhul kitâbe vel hikmete vet tevrâte vel incîl(incîle).
Və O (Allah), ona Kitabı, hikməti, Tövratı və İncili öyrədəcək.
وَرَسُولًا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ ۖ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
Ve resûlen ilâ benî isrâîle ennî kad ci’tukum bi âyetin min rabbikum, ennî ehluku lekum minet tîni ke heyetit tayri fe enfuhu fîhi fe yekûnu tayran bi iznillâh(iznillâhi), ve ubriul ekmehe vel ebrasa ve uhyîl mevtâ bi iznillâh(iznillâhi), ve unebbiukum bi mâ te’kulûne ve mâ teddehırûne, fî buyûtikum inne fî zâlike le âyeten lekum in kuntum mu’minîn(mu’minîne).
Və onu (Məryəm oğlu İsa Məsihi) İsrail oğullarına rəsul olaraq göndərəcək. (Onlara belə deyəcək): “Şübhəsiz ki, mən sizə Rəbbinizdən ayə (möcüzələr) gətirdim. Mən, həqiqətən, sizə nəmli torpaqdan quş heykəli düzəldərəm, sonra onun içinə üfürərəm. O zaman Allahın izni ilə o, quş olar. Anadangəlmə kor olanı və cüzam xəstəliyini sağaldaram. Və Allahın izni ilə ölünü dirildərəm. Yediyiniz şeyləri və evlərinizdə yığdığınız şeyləri sizə xəbər verərəm. Əgər siz möminsinizsə, şübhəsiz ki, bunlarda sizin üçün, əlbəttə, ayələr (dəlillər) var.
وَمُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَلِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ ۚ وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Ve musaddikan limâ beyne yedeyye minet tevrâti ve li uhılle lekum ba’dallezî hurrime aleykum ve ci’tukum bi âyetin min rabbikum fettekûllâhe ve etîûn(etîûni).
Və məndən əvvəl göndərilmiş Tövratdakı ayələri təsdiqləyici olaraq və sizə haram edilmiş bəzi şeyləri halal etmək üçün Rəbbinizdən sizə ayə gətirdim. Allaha qarşı təqva (mənəvi zireh) sahibi olun. Və mənə itaət edin.
إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ ۗ هَٰذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ
İnnallâhe rabbî ve rabbikum fa’budûh(fa’budûhu), hâzâ sırâtun mustakîm(mustakîmun).
Şübhəsiz ki, Allah mənim də, sizin də Rəbbinizdir. O halda Ona qul olun. (Bax) bu, Siratülmüstəqimdir (Allaha qaytaran yoldur)".
فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَىٰ مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ ۖ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
Fe lemmâ ehassa îsâ min humul kufre kâle men ensârî ilâllâh(ilâllâhi), kâlel havâriyyûne nahnu ensârullâh(ensârullâhi), âmennâ billâh(billâhi), veşhed bi ennâ muslimûn(muslimûne).
Fəqət İsa onların inkar etdiyini hiss etdikdə dedi: “Allaha (gedən yolda) mənim yardımçılarım kimlərdir?” Həvarilər dedilər: “Biz Allahın yardımçılarıyıq. Biz Allaha iman etdik (ruhumuzu ölmədən əvvəl Allaha qaytarmağı dilədik) və bizim (Allaha) təslim olduğumuza şahid ol.
رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ
Rabbenâ âmennâ bi mâ enzelte vetteba’nâr resûle fektubnâ meaş şâhidîn(şâhidîne).
Rəbbimiz, Sənin endirdiyin şeyə inandıq və rəsula tabe olduq. Artıq bizi şahidlərlə bərabər yaz".
وَمَكَرُوا وَمَكَرَ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ
Ve mekerû ve mekarallâh(mekarallâhu), vallâhu hayrul mâkirîn(mâkirîne).
Və onlar hiylə qurdular, Allah da (onlara) hiylə qurdu. Allah (hiyləyə qarşı) hiylə quranların ən xeyirlisidir.
إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَىٰ إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَرَافِعُكَ إِلَيَّ وَمُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَجَاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۖ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيمَا كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ
İz kâlellâhu yâ îsâ innî muteveffîke ve râfiuke ileyye ve mutahhiruke minellezîne keferû ve câilullezînettebeûke fevkallezîne keferû ilâ yevmil kıyâmeh(kıyâmeti), summe ileyye merciukum fe ahkumu beynekum fîmâ kuntum fîhi tahtelifûn(tahtelifûne).
Allah belə dedi: “Ey İsa! Şübhəsiz ki, səni Mən öldürəcəyəm və səni Özümə (qatıma) Mən yüksəldəcəyəm və kafirlərdən Mən təmizləyəcəm. Sənə tabe olanları qiyamət gününə qədər kafirlərdən üstün edəcəyəm. Sonra sizin dönüşünüz Mənədir. O zaman ixtilaf etdiyiniz şeylər barədə aranızda hökm verəcəyəm.
فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ
Fe emmellezîne keferû fe uazzibuhum azâben şedîden fîd dunyâ vel âhıreti, ve mâ lehum min nâsirîn(nâsirîne).
Fəqət inkar edənlərə gəlincə, o təqdirdə onlara dünyada və axirətdə şiddətli əzabla əzab verəcəyəm. Və onların heç bir köməkçisi yoxdur.
وَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
Ve emmellezîne âmenû ve amilûs sâlihâti fe yuveffîhim ucûrehum vallâhu lâ yuhibbuz zâlimîn(zâlimîne).
Lakin amənu olan (ölmədən əvvəl Allaha qayıtmağı diləyən) və saleh əməl (nəfsi təzkiyə edən əməl) işləyənlərə gəlincə, onlara əcrləri (mükafatları) veriləcək. Və Allah zalımları sevməz.
ذَٰلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الْآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ
Zâlike netlûhu aleyke minel âyâti vez zikril hakîm hakîmi).
Bu sənə açıqladıqlarımız ayələrdən və hakim olan (hökm və hikməti ehtiva edən) zikrdəndir (Ümmül-Kitabdandır)".
إِنَّ مَثَلَ عِيسَىٰ عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ ۖ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
İnne mesele îsâ indallâhi ke meseli âdem(âdeme), halakahu min turâbin summe kâle lehu kun fe yekûn(yekûnu).
Şübhəsiz ki, Allahın yanında (nəzdində) Hz. İsanın vəziyyəti Hz. Adəmin vəziyyəti (yaradılışı) kimidir. Onu torpaqdan yaratdı. Sonra ona: “Ol!” -dedi (və o oldu).
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ
El hakku min rabbike fe lâ tekun minel mumterîn(mumterîne).
Haqq sənin Rəbbindəndir. Elə isə şübhə edənlərdən olma!
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ
Fe men hâcceke fîhi min ba’di mâ câeke minel ilmi fe kul teâlev ned’u ebnâenâ ve ebnâekum ve nisâenâ ve nisâekum ve enfusenâ ve enfusekum summe nebtehil fe nec’al la’netallâhi alel kâzibîn(kâzibîne).
Artıq kim sənə gələn elmdən sonra onun haqqında səninlə mübahisə edərsə, o zaman de ki: “Gəlin sizlər və bizlər də daxil olmaqla oğullarımızı və oğullarınızı, qadınlarımızı və qadınlarınızı çağıraq (bir yerə toplaşaq). Sonra dua edək, beləcə: “Allahın lənəti yalançıların üzərinə olsun!” -(deyək)”.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا اللَّهُ ۚ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
İnne hâzâ le huvel kasasul hakk(hakku), ve mâ min ilâhin illâllâh(illâllâhu), ve innellâhe le huvel azîzul hakîm(hakîmu).
Şübhəsiz ki, bu (Hz. İsa haqqında açıqlanan), doğrudan da, haqq qissədir (həqiqətdir). Və Allahdan başqa ilah yoxdur. Və şübhəsiz ki, Allah - O, həqiqətən, Əzizidir, Hakimdir (hökm və hikmət sahibidir).
فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ
Fe in tevellev fe innallâhe alîmun bil mufsidîn(mufsidîne).
Əgər buna rəğmən üz döndərərlərsə, o zaman, şübhəsiz ki, Allah fəsad törədənləri ən yaxşı biləndir.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
Kul yâ ehlel kitâbi teâlev ilâ kelimetin sevâin beynenâ ve beynekum ellâ na’bude illâllâhe ve lâ nuşrike bihî şey’en ve lâ yettehize ba’dunâ ba’den erbâben min dûnillâh(dûnillâhi), fe in tevellev fe kûlûşhedû bi ennâ muslimûn(muslimûne).
De ki: “Ey Kitab əhli! Sizinlə bizim aramızda eyni olan bir kəlməyə (tövhid sözünə tərəf) gəlin. Allahdan başqasına qul olmayaq və Ona heç bir şeyi ortaq qoşmayaq və bir qismimiz bəzilərini Allahdan başqa Rəblər qəbul etməyək". Əgər bundan sonra üz çevirərlərsə, o zaman deyin: “Bizim müsəlman olduğumuza (təslim olduğumuza) şahid olun”.
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ وَمَا أُنْزِلَتِ التَّوْرَاةُ وَالْإِنْجِيلُ إِلَّا مِنْ بَعْدِهِ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
Yâ ehlel kitâbi lime tuhâccûne fî ibrâhîme ve mâ unziletit tevrâtu vel incîlu illâ min ba’dih(ba’dihî), e fe lâ ta’kılûn(ta’kılûne).
Ey Kitab əhli! Hz. İbrahim haqqında niyə mübahisə edirsiniz? Tövrat və İncil ondan əvvəl endirilmədi (ondan sonra endirildi). Hələ də ağıl etmirsinizmi?
هَا أَنْتُمْ هَٰؤُلَاءِ حَاجَجْتُمْ فِيمَا لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِيمَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ ۚ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ
Hâ entum hâulâi hâcectum fî mâ lekum bihî ilmun fe lime tuhâccûne fî mâ leyse lekum bihî ilm(ilmun), vallâhu ya’lemu ve entum lâ ta’lemûn(ta’lemûne).
Bax siz busunuz. Elminiz olmayan bir şey haqqında mübahisə etdiniz. Artıq bilmədiyiniz bir şey haqqında nə üçün mübahisə edirsiniz? Və Allah bilər, siz bilməzsiniz.
مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلَا نَصْرَانِيًّا وَلَٰكِنْ كَانَ حَنِيفًا مُسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
Mâ kâne ibrâhîmu yahûdiyyen ve lâ nasrâniyyen ve lâkin kâne hanîfen muslimâ(muslimen), ve mâ kâne minel muşrikîn(muşrikîne).
Hz. İbrahim yəhudi yaxud xristian olmadı. Fəqət hənif (Allahın təkliyinə, ruhun ölmədən əvvəl Ona qaytarılmasına və Allaha təslim olmağın fərz olduğuna inanan), (Allaha təslim olan) bir müsəlman idi. Və o, müşriklərdən olmamışdı.
إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَٰذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا ۗ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ
İnne evlen nâsi bi ibrâhîme lellezînettebeûhu ve hâzan nebiyyu vellezîne âmenû vallâhu veliyyul mu’minîn(mu’minîne).
Şübhəsiz ki, Hz. İbrahimə insanların ən yaxın olanı, əlbəttə, ona tabe olanlar və bu peyğəmbər (Hz. Məhəmməd) və amənu olanlardır (ölmədən əvvəl Allaha qayıtmağı diləyənlərdir). Və Allah möminlərin dostudur.
وَدَّتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ
Veddet tâifetun min ehlil kitâbi lev yudillûnekum ve mâ yudıllûne illâ enfusehum ve mâ yeş’urûn(yeş’urûne).
Kitab əhlindən bir qrup sizi dəlalətə salmaq istədi. Onlar özlərindən başqasını dəlalətə sala bilməzlər. Və onlar fərqində deyillər.
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَأَنْتُمْ تَشْهَدُونَ
Yâ ehlel kitâbi lime tekfurûne bi âyâtillâhi ve entum teşhedûn(teşhedûne).
Ey Kitab əhli! Şahid olduğunuz halda nə üçün Allahın ayələrini inkar edirsiniz?
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ
Ya ehlel kitâbi lime telbisûnel hakka bil bâtılı ve tektumûnel hakka ve entum ta’lemûn(ta’lemûne).
Ey Kitab əhli! Nə üçün haqqı batil ilə qarışdırırsınız? Və bildiyiniz halda haqqı nə üçün gizlədirsiniz?
وَقَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
Ve kâlet tâifetun min ehlil kitâbi âminû billezî unzile alellezîne âmenû vechen nehâri vekfurû âhirahu leallehum yerciûn(yerciûne).
Kitab əhlindən bir qrup (digərlərinə) dedilər: “Amənu olanlara endirilənə gündüz iman edin və (günün) axırında (axşam olduqda) inkar edin. Bəlkə bu cür (dinlərindən) dönələr”.
وَلَا تُؤْمِنُوا إِلَّا لِمَنْ تَبِعَ دِينَكُمْ قُلْ إِنَّ الْهُدَىٰ هُدَى اللَّهِ أَنْ يُؤْتَىٰ أَحَدٌ مِثْلَ مَا أُوتِيتُمْ أَوْ يُحَاجُّوكُمْ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ
Ve lâ tu’minû illâ li men tebia dînekum, kul innel hudâ hudallâhi en yu’tâ ehadun misle mâ ûtîtum ev yuhâccûkum inde rabbikum, kul innel fadla bi yedillâh(yedillâhi), yu’tîhi men yeşâu, vallâhu vâsiun alîm(alîmun).
Və (Kitab əhli dedi): “Sizin dininizə tabe olandan başqasına inanmayın”. (Həbibim onlara) de ki: “Şübhəsiz ki, hidayət Allaha qayıtmaqdır (insan ruhunun ölmədən əvvəl Allaha qayıtmasıdır). Sizə verilənin (Tövrat və İncilin) bir bənzərinin (Quranın) başqa birisinə verilməsidir”. Yoxsa onlar Rəbbinizin hüzurunda sizinlə çəkişirlərmi? (Onlara) de ki: “Şübhəsiz ki, fəzl (nur və lütf) Allahın əlindədir. Onu istədiyinə verər”. Və Allah Vasidir (elmi genişdir, hər şeyi əhatə edir), Alimdir (ən yaxşı biləndir).
يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
Yahtassu bi rahmetihî men yeşâ’(yeşâu), vallâhu zul fadlil azîm(azîmi).
Rəhmətini istədiyinə təxsis edər (verər). Və Allah böyük fəzl (nur və lütf) sahibidir.
وَمِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ وَمِنْهُمْ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍ لَا يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَائِمًا ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَيْسَ عَلَيْنَا فِي الْأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
Ve min ehlil kitâbi men in te’menhu bi kıntârin yueddihî ileyk(ileyke), ve minhum men in te’menhu bi dînârin lâ yueddihî ileyke illâ mâ dumte aleyhi kâimâ(kâimen), zâlike bi ennehum kâlû leyse aleynâ fîl ummiyyîne sebîl(sebîlun), ve yekûlûne alâllâhil kezibe ve hum ya’lemûn(ya’lemûne).
Kitab əhlindən elələri vardır ki, ona qəntər-qəntər (qızıl) əmanət etsən onu sənə geri verər. Və onlardan elələri də vardır ki, əgər ona bir dinar əmanət etsən, başınının üstündə dikilib durmadıqca onu sənə qaytarmaz. Bax bu, şübhəsiz ki, onların: “Ümmilərə görə heç bir məsuliyyət daşımırıq”, -dedikləri üçündür. Və Allaha qarşı bilərək yalan söyləyirlər.
بَلَىٰ مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ وَاتَّقَىٰ فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ
Belâ men evfâ bi ahdihî vettekâ fe innallâhe yuhibbul muttekîn(muttekîne).
Xeyr, (elə deyil)! Kim (Allahla bağladığı) əhdini yerinə yetirər və təqva (mənəvi zireh) sahibi olarsa, o təqdirdə, şübhəsiz ki, Allah təqva sahiblərini sevər.
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَٰئِكَ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلَا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
İnnellezîne yeşterûne bi ahdillâhi ve eymânihim semenen kalîlen ulâike lâ halaka lehum fîl âhırati ve lâ yukellimuhumullâhu ve lâ yenzuru ileyhim yevmel kıyâmeti ve lâ yuzekkîhim ve lehum azâbun elîm(elîmun).
Şübhəsiz ki, onlar Allahın əhdini və andlarını cüzi bir qiymətə satarlar. Bax onlar üçün axirətdə (heç) bir nəsib yoxdur. Və Allah onlarla danışmayacaq və qiyamət günü onlara nəzər etməyəcək (baxmayacaq). Və onları təmizləməyəcək və onlar üçün acı əzab var.
وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
Ve inne minhum le ferîkan yelvûne elsinetehum bil kitâbi li tahsebûhu minel kitâbi ve mâ huve minel kitâb(kitâbi), ve yekûlûne huve min indillâhi ve mâ huve min indillâh(indillâhi), ve yekûlûne alâllâhil kezibe ve hum ya’lemûn(ya’lemûne).
Və şübhəsiz ki, onlardan (Kitab əhlindən) bir qrup, həqiqətən, onun (oxuduqlarının) kitabdan (olduğunu) zənn etməyiniz üçün kitabı oxuyarkən dillərini əyib bükərlər, halbuki o, kitabdan deyil. O, Allahın qatından olmadığı halda: “O, Allahın qatındandır”, -deyərlər. Və onlar Allaha qarşı bilərək yalan söyləyərlər.
مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَٰكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ
Mâ kâne li beşerin en yu’tiyehullâhul kitâbe vel hukme ven nubuvvete summe yekûle lin nâsi kûnû ıbâden lî min dûnillâhi ve lâkin kûnû rabbâniyyîne bi mâ kuntum tuallimûnel kitâbe ve bimâ kuntum tedrusûn(tedrusûne).
Allah bir kimsəyə kitab, hikmət və peyğəmbərlik verdikdən sonra onun (o kimsənin) insanlara: “Allaha yox, mənə qul olun”, -deməsi mümkün deyil. Fəqət kitabı oxuyub öyrəndiyiniz və öyrətdiyiniz üçün ancaq: “Rəbbani (özünü Rəbbinə həsr etmiş) qullar olun”, -deyər.
وَلَا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلَائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا ۗ أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
Ve lâ ye’murekum en tettehizûl melâikete ven nebiyyîne erbâbâ(erbâben), e ye’murukum bil kufri ba’de iz entum muslimûn(muslimûne).
Və sizə: “Mələkləri və peyğəmbərləri (özünüzə) Rəblər qəbul edin!” -deyə əmr etməz. Siz müsləman olduqdan (təslim olduqdan) sonra (heç) sizə küfrü əmr edərmi?
وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ ۚ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَىٰ ذَٰلِكُمْ إِصْرِي ۖ قَالُوا أَقْرَرْنَا ۚ قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ
Ve iz ehazallâhu mîsâkan nebiyyîne lemâ âteytukum min kitâbin ve hikmetin summe câekum resûlun musaddikun limâ meakum le tu’minunne bihî ve le tansurunnehu, kâle e akrartum ve ehaztum alâ zâlikum ısrî, kâlû akrarnâ, kâle feşhedû ve ene meakum mineş şâhidîn(şâhidîne).
Və Allah nəbilərdən: “Sizə kitab və hikmət verdim. Sonra sizə yanınızda olanı (Allahın sizə verdiyi kitabları) təsdiq edən bir rəsul gəldiyi zaman ona mütləq iman edəcəksiniz və ona mütləq kömək edəcəksiniz”, -deyə misaq (and) aldığı zaman iqrar etdinizmi (qəbul etdinizmi) və bu ağır (əhdimi) üzərinizə aldınızmı? (Onlar da) dedilər: “İqrar etdik (qəbul etdik)”. (Allah Təala): “Elə isə şahid olun və Mən sizinlə bərabər şahidlərdənəm”, -buyurdu.
فَمَنْ تَوَلَّىٰ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
Fe men tevellâ ba’de zâlike fe ulâike humul fâsikûn(fâsikûne).
Artıq bundan sonra kim üz çevirərsə (nəbilərdən sonra gələcək bu rəsulu inkar edərsə), bax onlar - onlar fasiqlərdir.
أَفَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ
E fe gayre dînillâhi yebgûne ve lehû esleme men fîs semâvâti vel ardı tav’an ve kerhen ve ileyhi yurceûn(yurceûne).
Onlar hələ də Allahın dinindən başqasınımı axtarırlar? Halbuki göylərdə və yerdə kim varsa, hamısı istəyərək və istəməyərək Ona təslim oldular və onlar Ona (Allaha) qaytarılacaqlar.
قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَالنَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
Kul âmennâ billâhi ve mâ unzile aleynâ ve mâ unzile alâ ibrâhîme ve ismâîle ve ishâka ve ya’kûbe vel esbâtı ve mâ ûtiye mûsâ ve îsâ ven nebiyyûne min rabbihim, lâ nuferriku beyne ehadin minhum, ve nahnu lehu muslimûn(muslimûne).
De: “Allaha və bizə endirilənə və İbrahim (Ə.S)-ə, İsmail (Ə.S)-ə, İshaq (Ə.S)-ə, Yaqub (Ə.S)-ə və Yaqub oğullarına endirilənlərə, Hz. Musaya və Hz. İsaya və nəbilərə Rəbləri tərəfindən verilənlərə iman etdik. Onların arasından (heç) birini (digərlərindən) ayırmırıq. Və biz Ona (Allaha) təslim olanlarıq”.
وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ
Ve men yebtegi gayral islâmi dînen fe len yukbele minhu, ve huve fîl âhirati minel hâsirîn(hâsirîne).
Və kim İslamdan başqa bir din axtararsa, o təqdirdə ondan əsla qəbul edilməz və o, axirətdə ziyanda olanlardan olar.
كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ ۚ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
Keyfe yehdillâhu kavmen keferû ba’de îmânihim ve şehidû enner resûle hakkun ve câehumul beyyinât(beyyinâtu) vallâhu lâ yehdil kavmez zâlimîn(zâlimîne).
İmanlarından sonra inkar edən qövmü Allah necə Özünə qaytarsın? Və onlar rəsulun haqq olduğuna şahid oldular və onlara bəyyinələr (açıq dəlillər) gəldi. Və Allah zalımlar qövmünü Özünə qaytarmaz.
أُولَٰئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ
Ulâike cezâuhum enne aleyhim la’netallâhi vel melâiketi ven nâsi ecmaîn(ecmaîne).
Bax onların cəzası Allahın, mələklərin və bütün insanların lənətinin onların (fasiqlərin) üzərinə olmasıdır.
خَالِدِينَ فِيهَا لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُونَ
Hâlidîne fîhâ, lâ yuhaffefu anhumul azâbu ve lâ hum yunzarûn(yunzarûne).
Onlar onun (lənətin) içində əbədi qalacaqlar. Onların əzabı yüngülləşdirilməz və onlara nəzər edilməz.
إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَٰلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
İllellezîne tâbû min ba’di zâlike ve aslehû fe innallâhe gafûrun rahîm(rahîmun).
Bundan sonra tövbə edib islah olanlar (nəfslərini təzkiyə edənlər) istisnadır. O təqdirdə, şübhəsiz ki, Allah Qafurdur, Rəhimdir.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ
İnnellezîne keferû ba’de îmânihim summezdâdû kufran len tukbele tevbetuhum, ve ulâike humud dâllûn(dâllûne).
Şübhəsiz ki, iman etdikdən sonra inkar edənlərin və sonra da küfrlərini artıranların (üçüncü dəfə fısqa düşənlərin) tövbələri əsla qəbul edilməz. Və bax onlar dəlalətdə olanlardır.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الْأَرْضِ ذَهَبًا وَلَوِ افْتَدَىٰ بِهِ ۗ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ
İnnellezîne keferû ve mâtû ve hum kuffârun fe len yukbele min ehadihim mil’ul ardı zeheben ve leviftedâ bih(bihî), ulâike lehum azâbun elîmun ve mâ lehum min nâsırîn(nâsırîne).
Şübhəsiz ki, inkar edib kafir olaraq ölənlərin heç birindən yer üzü dolusu qızılı olsa və onu fidyə olaraq versə də, artıq əsla qəbul edilməz. Bax onlar - onlar üçün acı əzab var. Və onlar üçün heç bir yardımçı yoxdur.
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ۚ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
Len tenâlûl birre hattâ tunfikû mimmâ tuhibbûn(tuhibbûne), ve mâ tunfikû min şey’in fe innallâhe bihî alîm(alîmun).
Sevdiyiniz şeylərdən infaq etmədikcə (Allah üçün vermədikcə) əsla birrə nail ola bilməzsiniz. (Allahın sizə verdiklərindən Allah üçün) bir şey infaq etdiyiniz zaman, şübhəsiz ki, Allah onu ən yaxşı biləndir.
كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِبَنِي إِسْرَائِيلَ إِلَّا مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَىٰ نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ ۗ قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
Kullut taâmi kâne hillen li benî isrâile illâ mâ harrame isrâîlu alâ nefsihî min kabli en tunezzelet tevrât(tevrâtu), kul fe’tû bit tevrâti fetlûhâ in kuntum sâdıkîn(sâdıkîne).
Tövrat endirilməzdən əvvəl İsrail oğullarının öz-özlərinə haram etdiyi şeylərdən başqa bütün təamlar (qidalar) İsrail oğulları üçün halal idi. De ki: “Əgər siz (andlarınıza və sözlərinizə) sadiqsinizsə, o halda Tövratı gətirin və oxuyun”.
فَمَنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ مِنْ بَعْدِ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
Fe menifterâ alâllâhil kezibe min ba’di zâlike fe ulâike humuz zâlimûn(zâlimûne).
Artıq bundan sonra kim Allaha qarşı yalan uyduraraq böhtan atarsa, o təqdirdə bax onlar - onlar zalımlardır.
قُلْ صَدَقَ اللَّهُ ۗ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
Kul sadakallâhu fettebiû millete ibrâhîme hanîfâ(hanîfen), ve mâ kâne minel muşrikîn(muşrikîne).
De ki: “Allah Təala həqiqəti söylədi. Elə isə hənif olaraq Hz. İbrahimin dininə tabe olun. Və o, müşriklərdən olmadı”.
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ
İnne evvele beytin vudia lin nâsi lellezî bi bekkete mubâreken ve huden lil âlemîn(âlemîne).
Şübhəsiz ki, mübarək və aləmlər üçün hidayət (Allaha dönüş) vəsiləsi olan (beyt), əlbəttə ki, insanlar üçün Bəkkədə (Məkkədə) inşa edilmiş ilk beytdir (evdir).
فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَقَامُ إِبْرَاهِيمَ ۖ وَمَنْ دَخَلَهُ كَانَ آمِنًا ۗ وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا ۚ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ
Fîhi âyâtun beyyinâtun makâmu ibrâhîm(ibrâhîme), ve men dahalehu kâne âminâ(âminen), ve lillâhi alen nâsi hiccul beyti menistetâa ileyhi sebîlâ(sebîlen), ve men kefere fe innallâhe ganiyyun anil âlemîn(âlemîne).
Orada (Beytullahda) açıq bəyyinələr, Hz. İbrahimin məqamı var. Və kim oraya girərsə, əmin-amanlıqda olar. Və Allah üçün Beytin həcc edilməsi insanlara - ona yol tapmağa (həccə getməyə) gücü çatanlara fərzdir. Və kim inkar edərsə, o zaman, şübhəsiz ki, Allah aləmlərə (heç nəyə) möhtac deyil.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا تَعْمَلُونَ
Kul yâ ehlel kitâbi lime tekfurûne bi âyâtillâhi, vallâhu şehîdun alâ mâ ta’melûn(ta’melûne).
De ki: “Ey Kitab əhli! Nə üçün Allahın ayələrini inkar edirsiniz? Və Allah etdiyiniz hər şeyə şahiddir”.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَهَا عِوَجًا وَأَنْتُمْ شُهَدَاءُ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
Kul yâ ehlel kitâbi lime tesuddûne an sebîlillâhi men âmene tebgûnehâ ivecen ve entum şuhedâu ve mâllâhu bi gâfilin ammâ ta’melûn(ta’melûne).
De ki: “Ey Kitab əhli! (Həqiqətlərə) şahid olduğunuz halda, nə üçün onun (həqiqətin) əyriliyini istəyərək iman edənləri Allahın yolundan çevirirsiniz? Allah etdiklərinizdən qafil deyil”.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ كَافِرِينَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenû in tutîû ferîkan minellezîne ûtûl kitâbe yeruddûkum ba’de îmânikum kâfirîn(kâfirîne).
Ey amənu olanlar! Əgər o kitab verilənlərdən bir qrupa itaət edərsinizsə, sizi imanınızdan sonra kafirliyə (geri) döndərərlər.
وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنْتُمْ تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ آيَاتُ اللَّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُ ۗ وَمَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ
Ve keyfe tekfurûne ve entum tutlâ aleykum âyâtullâhi ve fîkum resûluh(resûluhu), ve men ya’tesim billâhi fe kad hudiye ilâ sırâtın mustakîm(mustakîmin).
Və sizə Allahın ayələri oxunarkən və aranızda Onun (Allahın) rəsulu var ikən necə inkar edirsiniz? Və kim Allahdan bərk-bərk yapışarsa, artıq o Siratülmüstəqimə (Allaha qaytaran yola) hidayət olunmuşdur (qaytarılmışdır).
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenûttekullâhe hakka tukâtihî ve lâ temûtunne illâ ve entum muslimûn(muslimûne).
Ey amənu olanlar, Allaha qarşı Onun haqq təqvası ilə (bi-haqqın təqva; ən yüksək təqva ilə) təqva sahibi olun! Və əsla (Allaha) təslim olmadan ölməyin!
وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚ وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنْتُمْ عَلَىٰ شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
Va’tasımû bihablillâhi cemîân ve lâ teferrakû, vezkurû ni’metallâhi aleykum iz kuntum a’dâen fe ellefe beyne kulûbikum fe asbahtum bi ni’metihî ihvânâ(ihvânen), ve kuntum alâ şefâ hufratin minen nâri fe enkazekum minhâ, kezâlike yubeyyinullâhu lekum âyâtihî leallekum tehtedûn(tehtedûne).
Hamınız Allahın ipindən möhkəm yapışın və firqələrə ayrılmayın! Və Allahın sizin üzərinizdəki nemətini xatırlayın. Siz (bir-birinizə) düşmən olmuşdunuz. Sonra qəlblərinizin arasını birləşdirdi, beləcə Onun (Allahın) neməti ilə qardaşlar oldunuz. Və siz atəşdən bir çuxurun kənarındaykən sizi ondan qurtardı. Bax Allah ayələrini sizə belə açıqlayır ki, bəlkə beləcə (Allaha) qayıdasınız.
وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
Veltekun minkum ummetun yed’ûne ilel hayri ve ye’murûne bil ma’rûfi ve yenhevne anil munker(munkeri), ve ulâike humul muflihûn(muflihûne).
Sizin içinizdən xeyrə dəvət edən (mürşidlərdən) bir camaat olsun və mərufla (xeyir işlər görməyi) əmr etsin və münkəri (pis işlər görməyi) nəhy etsin (qadağan etsin). Bax onlar - onlar fəlaha çatanlardır (nicat tapanlardır).
وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ ۚ وَأُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
Ve lâ tekûnû kellezîne teferrakû vahtelefû min ba’di mâ câehumul beyyinât(beyyinâtu), ve ulâike lehum azâbun azîm(azîmun).
Və özlərinə bəyyinələr (açıq dəlillər) gəldikdən sonra firqələrə ayrılıb ixtilafa düşənlər kimi olmayın! Və bax onlar -onlar üçün əzim (böyük) əzab var.
يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
Yevme tebyaddu vucûhun ve tesveddu vucûh(vucûhun), fe emmellezînesveddet vucûhuhum e kefertum ba’de îmânikum fe zûkûl azâbe bimâ kuntum tekfurûn(tekfurûne).
O gün (bəzi) üzlər ağaracaq və (bəzi) üzlər qaralacaq. O zaman üzləri qaralan kimsələrə (deyilər): “İmanınızdan sonra inkarmı etdiniz? Elə isə inkar etdiyinizə görə əzabı dadın!”
وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
Ve emmellezînebyaddat vucûhuhum fe fî rahmetillâh(rahmetillâhi), hum fîhâ hâlidûn(hâlidûne).
Ancaq üzləri ağarmış olanlarsa artıq Allahın rəhməti içindədirlər. Onlar onun (o rəhmətin) içində əbədi qalacaqlar.
تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِلْعَالَمِينَ
Tilke âyâtullâhi netlûhâ aleyke bil hakk(hakkı), ve mâllâhu yurîdu zulmen lil âlemîn(âlemîne).
Bax bunlar Allahın ayələridir. Onları sənə haqq olaraq tilavət edirik (oxuyub açıqlayırıq). Və Allah aləmlərə zülm edilməsini istəməz.
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ
Ve lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), ve ilâllâhi turceul umûr(umûru).
Göylərdə və yerlərdə nə varsa Allahındır. Və əmrlər (bütün işlər) Allaha qaytarılacaq.
كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ۗ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ ۚ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ
Kuntum hayra ummetin uhricet lin nâsi te’murûne bil ma’rûfi ve tenhevne anil munkeri ve tu’minûne billâh(billâhi), ve lev âmene ehlul kitâbi le kâne hayran lehum, minhumul mu’minûne ve ekseruhumul fâsikûn(fâsikûne).
Siz insanlar üçün çıxarılan (seçilən) ümmətin xeyirli fərdləri oldunuz. Məruf ilə (xeyir işlər görməyi) əmr edər və münkəri (pis işlər görməyi) nəhy edərsiniz (qadağan edərsiniz). Və siz Allaha iman edirsiniz. Əgər kitab əhli də iman etsəydilər, əlbəttə, onlar üçün xeyirli olardı. Onlardan bir qismi mömindir və onların çoxu da fasiqlərdir.
لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى ۖ وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ
Len yedurrûkum illâ ezâ(ezen), ve in yukâtilûkum yuvellûkumul edbâr(edbâre), summe lâ yunsarûn(yunsarûne).
Onlar sizə əzadan başqa əsla bir zərər yetirə bilməzlər. Və əgər sizinlə döyüşsələr, sizə araxalarını çevirib qaçarlar. Sonra onlara kömək də edilməz.
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ
Duribet aleyhimuz zilletu eyne mâ sukıfû illâ bi hablin minallâhi ve hablin minen nâsi ve bâû bi gadabin minallâhi ve duribet aleyhimul meskeneh(meskenetu), zâlike bi ennehum kânû yekfurûne bi âyâtillâhi ve yaktulûnel enbiyâe bi gayri hakk(hakkın), zâlike bimâ asav ve kânû ya’tedûn(ya’tedûne).
Onlara harada olursa olsunlar zillət (alçaqlıq) damğası vuruldu. Ancaq Allahın ipinə (Siratülmüstəqimə) və insanlardan bir ipə (Allaha qaytaracaq mürşidə) sarılanlar istisnadır. (Onlar) Allahın qəzəbinə uğradılar və onlara miskinlik damğası vuruldu. Bu, onların Allahın ayələrini inkar etdiklərinə və peyğəmbərləri haqsız yerə öldürdüklərinə görədir. Bax bu, onların (Allaha) üsyan etdiklərinə və həddi aşdıqlarına görədir.
لَيْسُوا سَوَاءً ۗ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ
Leysû sevâen, min ehlil kitâbi ummetun kâimetun yetlûne âyâtillâhi ânâel leyli ve hum yescudûn(yescudûne).
Onların (hamısı) eyni deyil. Kitab əhlindən gecə saatlarında qiyamda durub Allahın ayələrini tilavət edən və səcdə edən bir ümmət var.
يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَٰئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ
Yu’minûne billâhi vel yevmil âhiri ve ye’murûne bil ma’rûfi ve yenhevne anil munkeri ve yusâriûne fîl hayrât(hayrâti), ve ulâike mines sâlihîn(sâlihîne).
Onlar Allaha və yəvmil axirə iman edərlər, məruf ilə (yaxşı işlər görməyi) əmr edər və münkəri (pis işlər görməyi) nəhy edərlər (qadağan edərlər) və xeyirlərə (xeyir işlər görməyə) tələsərlər. Bax onlar salehlərdəndir.
وَمَا يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ
Ve mâ yef’alû min hayrin fe len yukferûh(yukferûhu), vallâhu alîmun bil muttekîn(muttekîne).
Və xeyir olaraq nə etsələr, o təqdirdə o (xeyir) əsla örtülməz (mütləq mükafatı verilər). Və Allah təqva (mənəvi zireh) sahiblərini ən yaxşı biləndir.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا ۖ وَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
İnnellezîne keferû len tugniye anhum emvâluhum ve lâ evlâduhum minallâhi şey’â(şey’en), ve ulâike ashâbun nâr(nâri), hum fîhâ hâlidûn(hâlidûne).
Şübhəsiz ki, inkar edənlərə malları və övladları Allahdan (gələcək) şeyə (əzaba) qarşı onlara əsla fayda verməz. Və bax onlar atəş əhlidirlər. Onlar orada əbədi qalacaqlar.
مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَٰذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَٰكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
Meselu mâ yunfikûne fî hâzihil hayâtid dunyâ ke meseli rîhin fîhâ sırrun esâbet harse kavmin zalemû enfusehum fe ehlekethu ve mâ zalemehumullâhu ve lâkin enfusehum yazlımûn(yazlımûne).
Onların (kafirlərin) bu dünya həyatında (nümayiş və öyünmək üçün) infaq etdikləri şeylərin vəziyyəti özlərinə zülm edən (Allahın əmrlərinə və nəhylərinə itaət etməyərək, həmişə dərəcə itirən) bir qövmün sərt dondurucu, soyuq bir küləyin əsərək beləcə həlak etdiyi əkininin vəziyyəti kimidir. Allah onlara zülm etmədi, fəqət onlar özləri özlərinə zülm edirlər.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ ۚ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tettehızû bitâneten min dûnikum lâ ye’lûnekum habâlâ(habâlen), veddû mâ anittum, kad bedetil bagdâu min efvâhihim, ve mâ tuhfî sudûruhum ekber(ekberu), kad beyyennâ lekumul âyâti in kuntum ta’kılûn(ta’kılûne).
Ey amənu olanlar! Möminlərdən başqasını (özünüzə) sirdaş tutmayın. Onlar sizə qarşı fəsad törətməkdən çəkinməzlər və sizə sıxıntı verəcək şeyləri arzu edərlər. Kin və qəzəbləri ağızlarından (sözlərindən) bəllidir. Sinələrində gizlətdikləri şey (kinləri) daha da böyükdür. Əgər ağıl etsəydiniz, sizə ayələri açıqlamışdıq.
هَا أَنْتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ
Hâ entum ulâi tuhıbbûnehum ve lâ yuhıbbûnekum ve tu’minûne bil kitâbi kullihi, ve izâ lekûkum kâlû âmennâ, ve izâ halev addû aleykumul enâmile minel gayz(gayzi), kul mûtû bi gayzikum, innallâhe alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).
Bax siz (möminlər) beləsiniz, siz onları sevərsiniz, ancaq onlar sizi sevməzlər və siz kitabın bütününə iman edərsiniz. Və sizinlə qarşılaşanda: “Biz iman etdik”, -dedilər, tək qaldıqda isə sizə qarşı qəzəblərindən barmaqlarının ucunu dişləyərlər. De ki: “Qəzəbinizdən ölün!” Şübhəsiz ki, Allah sinələrdə olanı ən yaxşı biləndir.
إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا ۖ وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا ۗ إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ
İn temseskum hasenetun tesû’hum, ve in tusibkum seyyietun yefrahû bihâ ve in tasbirû ve tettekû lâ yadurrukum keyduhum şey’a(şey’en), innallâhe bi mâ ya’melûne muhît(muhîtun).
Əgər sizə bir həsənat (gözəllik) üz verərsə, (bu), onları kədərləndirər. Və əgər sizə bir seyyiat (pislik) toxunarsa, ona sevinərlər. Və əgər siz səbr edər və təqva (mənəvi zireh) sahibi olarsınızsa, onların hiylələri sizə heç cür zərər verə bilməz. Şübhəsiz ki, Allah onların etdiklərini (elmi ilə) biləndir.
وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
Ve iz gadavte min ehlike tubevviul mu’minîne makâide lil kıtâl(kıtâli), vallâhu semîun alîm(alîmun).
Və bir səhər tezdən ailəndən ayrılmışdın, möminləri döyüş üçün (uyğun) mövqelərə yerləşdirirdin. Və Allah ən yaxşı eşidən, ən yaxşı biləndir.
إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلَا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
İz hemmet tâifetâni minkum en tefşelâ vallâhu veliyyuhumâ ve alâllâhi fel yetevekkelil mu’minûn(mu’minûne).
Sizdən iki qrup qorxaraq geri çəkilmək fikrinə düşmüşdülər. Allah o ikisinin də (iki qrupun da) dostudur və artıq möminlər Allaha təvəkkül etsinlər.
وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
Ve lekad nasarakumullâhu bi bedrin ve entum ezilleh(ezilletun), fettekûllâhe leallekum teşkurûn(teşkurûne).
Və and olsun ki, Bədr (döyüşündə) siz (sayca və silah baxımından) daha zəif olduğunuz halda, Allah sizə kömək etdi. Artıq Allaha qarşı təqva sahibi olun ki, bəlkə beləcə şükr edəsiniz.
إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلَاثَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُنْزَلِينَ
İz tekûlu lil mu’minîne e len yekfiyekum en yumiddekum rabbukum bi selâseti âlâfin minel melâiketi munzelîn(munzelîne).
O zaman möminlərə (belə) deyirdin: “Rəbbinizin endirilən mələklərdən üç mini ilə sizə kömək etməsi sizə kafi deyilmi?”
بَلَىٰ ۚ إِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا وَيَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هَٰذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُسَوِّمِينَ
Belâ in tasbirû ve tettekû ve ye’tûkum min fevrihim hâzâ yumdidkum rabbukum bi hamseti âlâfin minel melâiketi musevvimîn(musevvimîne).
Əksinə, əgər siz səbr edər və təqva (mənəvi zireh) sahibi olarsınızsa və onlar da sizin üstünüzə qəfildən gələrlərsə (hücum edərlərsə), Rəbbiniz bu nişanəli mələklərdən beş mini ilə sizə kömək edər.
وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ ۗ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
Ve mâ cealehullâhu illâ buşrâ lekum ve li tatmeinne kulûbukum bih(bihî), ve men nasru illâ min indillâhil azîzil hakîm(hakîmi).
Və Allah onu (bu kömək vədini) sizə sizin üçün müjdə olmasından və qəlblərinizin onunla arxayın olmasından başqa bir şey üçün etmədi. Kömək ancaq Əziz və Hakim olan Allahın qatındandır.
لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوا خَائِبِينَ
Li yaktaa tarafen minellezîne keferû ev yekbitehum fe yenkalibû hâibîn(hâibîne).
(Və bu kömək) kafirlərdən bir qisminin (kökünü) kəsmək yaxud onları pərişan etmək, beləcə onların məğlub olaraq geri dönmələri üçündür.
لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ
Leyse leke minel emri şey’un ev yetûbe aleyhim ev yuazzibehum fe innehum zâlimûn(zâlimûne).
Sənə görə bir əmr (edə biləcəyin bir şey) yoxdur. (Allah) ya onların tövbəsini qəbul edər, ya da onlara əzab verər. Halbuki onlar, həqiqətən, zalımdırlar.
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
Ve lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ard(ardı), yagfiru li men yeşâu ve yuazzibu men yeşâu, vallâhu gafûrun rahîm(rahîmun).
Və göylərdə və yerdə nə varsa (hamısı) Allahındır. İstədiyini məğfirət edər (bağışlayar və günahlarını savaba çevirər) və istədiyinə də əzab verər. Və Allah Qafurdur, Rəhimdir.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا الرِّبَا أَضْعَافًا مُضَاعَفَةً ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ te’kulur ribâ ad’âfen mudâafeh(mudâafeten), vettekûllâhe leallekum tuflihûn(tuflihûne).
Ey amənu olanlar! Faizi qat-qat artıraraq yeməyin. Və Allaha qarşı təqva (mənəvi zireh) sahibi olun ki, bəlkə beləcə fəlaha çatasınız (qurtulasınız).
وَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ
Vettekûn nârelletî uiddet lil kâfirîn(kâfirîne).
Və kafirlər üçün hazırlanmış o atəşdən özünüzü qoruyun (təqva sahibi olun).
وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
Ve atîûllâhe ver resûle leallekum turhamûn(turhamûne).
Və Allaha və rəsula itaət edin ki, bəlkə beləcə sizə rəhm oluna.
وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
Ve sâriû ilâ magfiretin min rabbikum ve cennetin arduhâs semâvâtu vel ardu, uiddet lil muttekîn(muttekîne).
Və Rəbbinizdən məğfirətə və genişliyi yerlər və göylər qədər olan, müttəqilər üçün hazırlanmış cənnətə tələsin!
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
Ellezîne yunfikûne fîs serrâi ved darrâi vel kâzımînel gayza vel âfîne anin nâs(nâsi), vallâhu yuhibbul muhsinîn(muhsinîne).
Onlar (müttəqilər) bolluqda və qıtlıqda (Allah üçün) infaq edərlər (verərlər). Onlar qəzəblərini boğanlar və insanları bağışlayanlardır. Və Allah muhsinləri sevər.
وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَىٰ مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ
Vellezîne izâ fealû fâhişeten ev zalemû enfusehum zekerûllâhe festagferû li zunûbihim, ve men yagfiruz zunûbe illâllâhu ve lem yusırrû alâ mâ fealû ve hum ya’lemûn (ya’lemûne).
Və onlar (təqva sahibləri) bir pislik etdikdə yaxud nəfslərinə zülm etdikləri vaxt Allahı zikr edərlər, dərhal günahları üçün məğfirət (bağışlanmağı və günahlarının savaba cevrilməsini) diləyərlər. Və günahları Allahdan başqa kim məğfirət edər? Onlar etdikləri şeylərdə (xətalarında) bilərək israr etməzlər.
أُولَٰئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ
Ulâike cezâuhum magfiretun min rabbihim ve cennâtun tecrî min tahtihâl enhâru hâlidîne fîhâ, ve ni’me ecrul âmilîn(âmilîne).
Bax onların mükafatları Rəblərindən məğfirət (günahlarının savaba çevrilməsi) və altlarından çaylar axan, içərisində əbədi qalacaqları cənnətlərdir. (Belə) əməl işləyənlərin mükafatları necə də gözəldir!
قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ
Kad halet min kablikum sunenun, fe sîrû fîl ardı fenzurû keyfe kâne âkıbetul mukezzibîn(mukezzibîne).
Sizdən əvvəl (bir çox qövmlərdə) Allahın sünnətləri (ilahi qanunları) gəlib keçdi. Artıq yer üzündə gəzin (Allahın ayələrini) və beləcə yalanlayanların aqibətinin necə olduğuna baxın.
هَٰذَا بَيَانٌ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ
Hâzâ beyânun lin nâsi ve huden ve mev’ızatun lil muttekîn(muttekîne).
Bu (ayələr), insanlar üçün bir açıqlama, hidayət və təqva (mənəvi zireh) sahibləri üçün bir öyüddür.
وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
Ve lâ tehinû ve lâ tahzenû ve entumul a’levne in kuntum mu’minîn(mu’minîne).
Və ruhdan düşməyin və kədərlənməyin! Əgər möminsinizsə, üstün olan sizsiniz.
إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ ۚ وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاءَ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
İn yemseskum karhun fe kad messel kavme karhun misluh(misluhu), ve tilkel eyyâmu nudâviluhâ beynen nâs(nâsi), ve li ya’lemallâhullezîne âmenû ve yettehize minkum şuhedâe vallâhu lâ yuhibbuz zâlimîn(zâlimîne).
Əgər siz bir yara alarsınızsa, o təqdirdə o qövm də o qədər yara alar. Bu (sevincli və kədərli) günləri Biz insanlar arasında növbə ilə dəyişdirərik. Allahın amənu olanları (sınayıb) bilməsi (aşkara çıxarması) və sizdən (içinizdən) şahidlər seçməsi üçündür. Və Allah zalımları sevməz.
وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ
Ve liyumahhisallâhullezîne âmenû ve yemhakal kâfirîn(kâfirîne).
Və (bu), Allahın amənu olanları təmizləməsi və kafirləri yavaş-yavaş həlak etməsi üçündür.
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ
Em hasibtum en tedhulûl cennete ve lemmâ ya’lemillâhullezîne câhedû minkum ve ya’lemes sâbirîn(sâbirîne).
Yoxsa siz Allah sizdən cihad edənləri və səbr edənləri bəlli etmədən cənnətə girəcəyinizimi zənn etdiniz?
وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ
Ve lekad kuntum temennevnel mevte min kabli en telkavhu, fe kad raeytumûhu ve entum tenzurûn(tenzurûne).
Və and olsun ki, siz onunla qarşılaşmadan (üz-üzə gəlmədən) əvvəl ölümü (şəhid olmağı) diləyirdiniz. Bax indi onu gördünüz. Və (halbuki) siz (şəhid olaraq ölməyi) gözləyirdiniz.
وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ
Ve mâ muhammedun illâ resûl(resûlun), kad halet min kablihir rusûl(rusûlu), e fein mâte ev kutilenkalebtum alâ a’kâbikum, ve men yenkalib alâ akıbeyhi fe len yadurrallâhe şey’â(şey’en), ve se yeczîllâhuş şâkirîn(şâkirîne).”
Və Məhəmməd sadəcə bir rəsuldur. Ondan əvvəl də rəsullar gəlib keçmişdir. İndi o öldü yaxud öldürüldüsə, siz topuqlarınızın üstündə gerimi dönəcəksiniz? Kim geri dönərsə, bundan sonra Allaha əsla heç bir şeylə zərər yetirə bilməz. Və Allah şakirləri (şükr edənləri) tezliklə mükafatlandıracaq.
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُؤَجَّلًا ۗ وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
Ve mâ kâne li nefsin en temûte illâ bi iznillâhi kitâben mueccelâ(mueccelen), ve men yurid sevâbed dunyâ nu’tihî minhâ, ve men yurid sevâbel âhirati nu’tihî minhâ, ve se neczîş şâkirîn(şâkirîne).
Və heç kim Allahın izni olmadan ölə bilməz. O (ölüm), vaxtı müəyyən edilmiş bir yazıdır. Və kim dünya savabını istəyərsə, ona ondan verərik və kim axirət savabını istəyərsə, ona da ondan verərik. Və şakirləri (şükr edənləri) yaxında mükafatlandıracağıq.
وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ
Ve keeyyin min nebiyyin kâtele, meahu rıbbiyyûne kesîr(kesîrun), fe mâ vehenû li mâ asâbehum fî sebîlillâhi ve mâ daufû ve mestekânû vallâhu yuhibbus sâbirîn(sâbirîne).
Və peyğəmbərlərdən elələri vardır ki, onlarla birlikdə bir çox ribbiyyun (fiziki vücudlarını Allaha təslim edənlər) də vuruşdu. Allah yolunda onlara üz verən (kədər və sıxıntılara) görə ruhdan düşmədilər, zəiflik göstərmədilər və boyun da əymədilər. Allah səbr edənləri sevər.
وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
Ve mâ kâne kavlehum illâ en kâlû rabbenagfir lenâ zunûbenâ ve isrâfenâ fî emrinâ ve sebbit akdâmenâ vensurnâ alel kavmil kâfirîn(kâfirîne).
Və onların sözləri: “Rəbbimiz, bizim günahlarımızı bağışla və işimizdə həddi aşdığımıza görə bizi bağışla və ayaqlarımızı sabit tut və kafirlər qövmünə qarşı bizə kömək et”, -deməkdən başqa bir şey olmadı.
فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
Fe âtâhumullâhu sevâbed dunyâ ve husne sevâbil âhireh(âhireti), vallâhu yuhibbul muhsinîn(muhsinîne).
Beləcə Allah onlara dünya savabını və axirət savabının ən gözəlini verdi. Və Allah muhsinləri sevər.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenû in tutîûllezîne keferû yeruddûkum alâ a’kâbikum fe tenkalibû hâsirîn(hâsirîne).
Ey amənu olanlar! Əgər kafirlərə itaət etsəniz, sizi topuqlarınızın üstündə geri döndərərlər. Onda ziyana uğrayanların halına (küfrə geri) dönərsiniz.
بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ ۖ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ
Belillâhu mevlâkum, ve huve hayrun nâsırîn(nâsırîne).
Xeyr! Sizin mövlanız (dostunuz) Allahdır. Və O, kömək edənlərin ən xeyirlisidir.
سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا ۖ وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ ۚ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ
Se nulkî fî kulûbillezîne keferûr ru’be bimâ eşrakû billâhi mâ lem yunezzil bihî sultânâ(sultânen), ve me’vâhumun nâr(nâru), ve bi’se mesvez zâlimîn(zâlimîne).
Allahın haqqında bir sultan (dəlil) endirmədiyi bir şeyi Allaha ortaq qoşduqları üçün o kafirlərin qəlblərinə qorxu verəcəyik. Onların sığınacağı (gedəcəyi yer) atəşdir (cəhənnəmdir). Və zalımların qalacağı yer necə də pisdir!
وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِنْ بَعْدِ مَا أَرَاكُمْ مَا تُحِبُّونَ ۚ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الْآخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۖ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
Ve lekad sadakakumullâhu va’dehû iz tehussûnehum bi iznih(iznihî), hattâ izâ feşiltum ve tenâza’tum fîl emri ve asaytum min ba’di mâ erâkum mâ tuhıbbûn(tuhıbbûne), minkum men yurîdud dunyâ ve minkum men yurîdul âhireh(âhirete), summe sarafekum anhum li yebteliyekum, ve lekad afâ ankum, vallâhu zû fadlin alel mu’minîn(mu’minîne).
And olsun ki, Allah sizə verdiyi vədinə sadiq qaldı. Onun (Allahın) izni ilə onları pərişan edib öldürürdünüz. Fəqət Allah sizə sevdiyiniz şeyi (qalibiyyəti) göstərdikdən sonra acizlik göstərmişdiniz. Və verilən əmr haqqında təfriqə düşdünüz və üsyan etdiniz. Sizdən bəziləri dünyanı istəyirdi (qənimət dalınca düşdülər), bəziləri axirəti istəyirdi (onlar şəhid olana qədər yerlərində qaldılar). Sonra sizi imtahan etmək üçün sizi onlardan geri çevirdi (məğlub olub geri döndünüz) və and olsun ki, (buna rəğmən) sizi əfv etdik. Allah möminlərə qarşı fəzl (nur və lütf) sahibidir.
إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُونَ عَلَىٰ أَحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ ۗ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ
İz tus’idûne ve lâ telvûne alâ ehadin ver resûlu yed’ûkum fî uhrâkum fe esâbekum gammen bi gammin li keylâ tahzenû alâ mâ fâtekum ve lâ mâ asâbekum, vallâhu habîrun bimâ ta’melûn(ta’melûne).
Siz (dağa çıxaraq) uzaqlaşırdınız və dönüb heç kimə baxmırdınız. (Allahın) rəsulu isə sizi arxadan çağırırdı. Bundan sonra sizə qəm üstünə qəm gəldi ki, əlinizdən çıxan şeylərə (zəfərə, qənimətə) və başınıza gələn şeylərə (müsibətlərə) görə məhzun olmayasınız (kədərlənməyəsiniz). Və Allah etdiklərinizdən xəbərdardır.
ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعَاسًا يَغْشَىٰ طَائِفَةً مِنْكُمْ ۖ وَطَائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ ۖ يَقُولُونَ هَلْ لَنَا مِنَ الْأَمْرِ مِنْ شَيْءٍ ۗ قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ ۗ يُخْفُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ مَا لَا يُبْدُونَ لَكَ ۖ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ مَا قُتِلْنَا هَاهُنَا ۗ قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَىٰ مَضَاجِعِهِمْ ۖ وَلِيَبْتَلِيَ اللَّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ
Summe enzele aleykum min ba’dil gammi emeneten nuâsen yagşâ tâifeten minkum, ve tâifetun kad ehemmethum enfusuhum yezunnûne billâhi gayral hakkı zannel câhiliyyeh(câhiliyyeti), yekûlûne hel lenâ minel emri min şey’(şey’in), kul innel emre kullehu lillâh(lillâhi), yuhfûne fî enfusihim mâ lâ yubdûne lek(leke), yekûlûne lev kâne lenâ minel emri şey’un mâ kutilnâ hâhunâ, kul lev kuntum fî buyûtikum le berezellezîne kutibe aleyhimul katlu ilâ medâciihim, ve li yebteliyallâhu mâ fî sudûrikum ve li yumahhısa mâ fî kulûbikum, vallâhu alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).
Sonra (Allah) bu qəm-qüssənin ardınca üzərinizə sükunət verən bir yuxu endirdi. O, içinizdən bir qrupu bürüyürdü və digər qrup isə canlarının hayında idilər. Allaha qarşı haqsız (yerə) cahiliyyə zənni ilə zənnə qapılırdılar. (Və) deyirdilər: “Bu əmrdən bizim bir nəsibimiz (bir söz haqqımız) varmı?” (Onlara) de: “Şübhəsiz ki, əmrlərin hamısı Allaha aiddir”. İçlərində sənə açıqlamadıqları bir şeyi gizləyirlər. (Və) deyirlər: “Bu əmrdən bizim üçün bir şey (bir nəsibimiz) olsaydı, burada öldürülməzdik”. Əgər siz evlərinizdə olsaydınız belə, sizdən alınlarına ölüm yazılanlar mütləq yenə (evlərindən) çıxıb yatacaqları (öləcəkləri) yerə gedərdilər. (Bu), Allahın sizin sinələrinizdə olanı sınaması və qəlblərinizdə olandan (şübhədən) sizi təmizləməsi (sizi fitnədən qurtarması) üçündür. Və Allah sinələrdə olanı ən yaxşı biləndir.
إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا ۖ وَلَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ
İnnellezîne tevellev minkum yevmel tekal cem’âni, inne mestezellehumuş şeytânu bi ba’di mâ kesebû, ve lekad afâllâhu anhum innallâhe gafûrun halîm(halîmun).
Şübhəsiz ki, iki dəstənin qarşılaşdığı gün içinizdən bir qisminiz üz çevirdi. Halbuki şeytan (rəsulun əmrinə itaət etməmək, qənimət dalınca düşmək kimi) qazandıqları bəzi şeylərdən dolayı onları alçaltmaq istədi. Və and olsun ki, Allah onları əfv etdi. Şübhəsiz ki, Allah Qafurdur, Həlimdir.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَٰلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tekûnû kellezîne keferû ve kâlû li ıhvânihim izâ darabû fîl ardı ev kânû guzzen lev kânû indenâ mâ mâtû ve mâ kutilû, li yec’alallâhu zâlike hasreten fî kulûbihim vallâhu yuhyî ve yumît(yumîtu), vallâhu bi mâ ta’melûne basîr(basîrun).
Ey amənu olanlar! Siz yer üzündə səfərə çıxmış yaxud qazi olan (müharibəyə qatılan) qardaşları barəsində: “Əgər bizim yanımızda olsaydılar, ölməzdilər və öldürülməzdilər”, -deyən kafirlər kimi olmayın. Allah bunu (belə) etdi ki, onların qəlblərində peşmançılıq olsun. Allah yaşadar və öldürər. Və Allah etdiklərinizi ən yaxşı görəndir.
وَلَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
Ve lein kutiltum fî sebîlillâhi ev muttum le magfiretun minallâhi ve rahmetun hayrun mimmâ yecmeûn(yecmeûne).
Və əgər siz Allahın yolunda öldürülər yaxud ölərsinizsə, şübhəsiz ki, Allahdan (sizin üçün bir) məğfirət (günahların savaba çevrilməsi) və rəhmət (nur, mərhəmət) vardır ki, onların qazandıqlarından (dünya malından) daha xeyirlidir.
وَلَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ
Ve lein muttum ev kutiltum le ilâllâhi tuhşerûn(tuhşerûne).
Və əlbəttə, ölsəniz də, öldürülsəniz də, mütləq Allahın hüzuruna toplanılacaqsınız.
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ ۖ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ
Fe bimâ rahmetin minallâhi linte lehum, ve lev kunte fazzan galîzal kalbi lenfaddû min havlike, fa’fu anhum vestagfir lehum ve şâvirhum fîl emr(emri), fe izâ azamte fe tevekkel alâllâh(alâllâhi), innallâhe yuhibbul mutevekkilîn(mutevekkilîne).
O vaxt Allahın rəhməti (rəhmət nuru) sayəsində onlarla yumşaq davrandın. Əgər sən qaba, qatı ürəkli olsaydın, mütləq sənin ətrafından dağılıb gedərdilər. Artıq onları əfv et və onlar üçün məğfirət (əfv) dilə və işlər barədə onlarla məsləhətləş. Qərar verdiyin zaman da artıq Allaha təvəkkül et. Şübhəsiz ki, Allah təvəkkül edənləri (Allaha güvənənləri) sevər.
إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۖ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
İn yansurkumullâhu fe lâ gâlibe lekum, ve in yahzulkum fe men zellezî yansurukum min ba’dihi, ve alâllâhi felyetevekkelil mu’minûn(mu’minûne).
Əgər Allah sizə yardım edərsə, o zaman heç kim sizə qalib gələ bilməz. Və əgər sizi köməksiz qoyarsa, bundan sonra sizə kim yardım edə bilər? Elə isə möminlər Allaha təvəkkül etsinlər (Allaha güvənsinlər).
وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ ۚ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
Ve mâ kâne li nebiyyin en yagull(yagulle), ve men yaglul ye’ti bimâ galle yevmel kıyâmeh(kıyâmeti), summe tuveffâ kullu nefsin mâ kesebet ve hum lâ yuzlemûn(yuzlemûne).
Və (heç) bir peygəmbərin qənimət malından gizlincə (bir şey) alması mümkün deyil. Və kim qənimət malından gizlicə alarsa (xəyanət edərsə), o, qiyamət günü gizlicə aldığı şeylə gələr. Sonra hər kəsə qazandığı şey (dərəcələri) verilər və onlara zülm edilməz.
أَفَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّهِ كَمَنْ بَاءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ ۚ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
E femenittebea rıdvânallâhi ke men bâe bi sehatin minallâhi ve me’vâhu cehennem(cehennemu), ve bi’sel masîr(masîru).
Məgər Allahın rizasına tabe olan kimsə Allahın qəzəbinə düçar olmuş və sığınacağı cəhənnəm olan kimsə kimidirmi? Və (o) nə pis qayıdış yeridir.
هُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ
Hum derecâtun indallâh(indallâhi), vallâhu basîrun bi mâ ya’melûn(ya’melûne).
Onların (Allahın rızasına tabe olanların) qazandıqları dərəcələr Allahın qatındadır. Və Allah onların etdiklərini ən yaxşı görəndir.
لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ
Lekad mennallâhu alâl mu’minîne iz bease fîhim resûlen min enfusihim yetlû aleyhim âyâtihî ve yuzekkîhim ve yuallimuhumul kitâbe vel hikmete, ve in kânû min kablu le fî dalâlin mubîn(mubînin).
And olsun ki, Allah onların arasında özlərindən bir rəsul təyin edərək möminlərin (başlarının) üzərinə bir nemət (dövrün imamının ruhunu) bəxş etdi. (O rəsul) onlara Onun (Allahın) ayələrini tilavət edər, onları təzkiyə edər və onlara kitabı və hikməti öyrədər. Bundan (bu rəsula tabe olmazdan) əvvəl onlar, həqiqətən, açıq-aşkar bir dəlalət içində idilər.
أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا قُلْتُمْ أَنَّىٰ هَٰذَا ۖ قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
E ve lemmâ asâbetkum musîbetun kad asabtum misleyhâ, kultum ennâ hâzâ, kul huve min indi enfusikum innallâhe alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
Və iki qatını (düşmənlərinizin) başına gətirdiyiniz müsibət sizə gəldikdə: “Bu necə oldu?” -dediniz. De ki: “O sizin öz nəfsinizəndir”. Şübhəsiz ki, Allah hər şeyə qadirdir.
وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ
Ve mâ asâbekum yevmel tekal cem’âni fe bi iznillâhi ve li ya’lemel mu’minîn(mu’minîne).
Və iki dəstənin qarşılaşdığı o gün başınıza gələn şey (müsibət) ancaq Allahın izniylə idi və möminləri bilməsi (müəyyən etməsi) üçün idi.
وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا ۖ قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَاتَّبَعْنَاكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَانِ ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ
Ve li ya’lemellezîne nâfekû, ve kîle lehum teâlev kâtilû fî sebîlillâhi evidfeû kâlû lev na’lemu kıtâlen letteba’nâkum, hum lil kufri yevmeizin akrabu minhum lil îmân(îmâni), yekûlûne bi efvâhihim mâ leyse fî kulûbihim, vallâhu a’lemu bi mâ yektumûn(yektumûne).
Və (bu), nifaq salanları bilməsi (münafiq olanları bəlli etməsi) üçündür. Və onlara: “Gəlin, Allah yolunda vuruşun yaxud müdafiə olunun”, -deyildiyi vaxt dedilər: “Biz döyüşməyi bilsəydik, əlbəttə, sizə tabe olardıq (sizinlə gələrdik)”. İzin günü onlar imandan çox küfrə yaxındırlar. Onlar qəlblərində olmayanları ağızlarıyla deyirlər. Və Allah onların gizlədikləri şeyi çox yaxşı bilir.
الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا ۗ قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
Ellezîne kâlû li ihvânihim ve kaadû lev atâûnâ mâ kutil(kutilû), kul fedreû an enfusikumul mevte in kuntum sâdıkîn(sâdıkîne).
Onlar (münafiqlər) özləri oturduqları (döyüşə getmədikləri) halda vuruşan qardaşları üçün: “Əgər bizə itaət etsəydilər, öldürülməzdilər”, -dedilər. (Onlara) de ki: “Əgər sadiqlərsinizsə, onda ölümü özünüzdən uzaqlaşdırın”.
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
Ve lâ tahsebennellezîne kutilû fî sebîlillâhi emvâtâ(emvâten), bel ahyâun inde rabbihim yurzekûn(yurzekûne).
Və Allahın yolunda öldürülənləri əsla ölü sanmayın. Xeyr, (onlar) haydırlar (canlıdırlar), (onlara) Rəblərinin qatında ruzi əta olunur.
فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
Ferihîne bi mâ âtâhumullâhu min fadlıhî, ve yestebşirûne billezîne lem yelhakû bihim min halfihim, ellâ havfun aleyhim ve lâ hum yahzenûn(yahzenûne).
Allahın onlara öz fəzlindən verdiyi şeyə sevinirlər. Və arxalarından hələ onlara qatılmayan (hələ şəhid olmayan) kimsələrə onlara heç bir qorxu olmayacağını və onların məhzun olmayacaqlarını (kədərlənməyəcəklərini) müjdə vermək istəyərlər.
يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ
Yestebşirûne bi ni’metin minallâhi ve fadlin, ve ennallâhe lâ yudîu ecrel mu’minîn(mu’minîne).
(Onlara) Allahdan alacaqları neməti, fəzli və Allahın möminlərin mükafatını zay etməyəcəyini müjdə vermək istəyərlər.
الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ
Ellezinestecâbû lillâhi ver resûli min ba’di mâ asâbehumul karh(karhu), lillezîne ahsenû minhum vettekav ecrun azîm(azîmun).
Yaralandıqdan sonra belə Allahın və rəsulun dəvətini qəbul edənlərdən əhsən olanlar (Allahın bütün əmrlərini yerinə yetirən, qadağan etdiyi heç bir əməli işləməyənlər) və (əzim) təqvaya çatanlar üçün əzim əcr (ən böyük mükafat) var.
الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
Ellezîne kâle lehumun nâsu innen nâse kad cemeû lekum fahşevhum fe zâdehum îmânâ(îmânen), ve kâlû hasbunâllâhu ve ni’mel vekîl(vekîlu).
O (əhsən) kimsələr ki, insanlar onlara: “Şübhəsiz ki, insanlar sizin üçün (sizə hücüm etmək üçün) toplandılar. Artıq onlardan qorxun”, -dedikləri vaxt (bu söz) onların imanını artırdı. Və dedilər: “Allah bizə kafidir və O, nə gözəl vəkildir”.
فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ
Fenkalebû bi ni’metin minallâhi ve fadlin lem yemseshum sûun, vettebeû rıdvânallâh(rıdvânallâhi), vallâhu zû fadlin azîm(azîmin).
Beləcə özlərinə bir pislik toxunmadan Allahdan bir nemət və fəzl ilə geri döndülər. Və Allahın rizasına tabe oldular. Və Allah böyük fəzl sahibidir.
إِنَّمَا ذَٰلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
İnnemâ zâlikumuş şeytânu yuhavvifu evliyâehu, fe lâ tehâfûhum ve hâfûni in kuntum mu’minîn(mu’minîne).
Fəqət şeytan bununla sadəcə öz dostlarını (onu dost tutanları) qorxudar. Artıq onlardan qorxmayın və əgər möminsinizsə, (sadəcə) Məndən qorxun.
وَلَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ ۚ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا ۗ يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
Ve lâ yahzunkellezîne yusâriûne fîl kufr(kufri), innehum len yadurrûllâhe şey’â(şey’an), yurîdullâhu ellâ yec’ale lehum hazzan fîl âhireh(âhireti), ve lehum azâbun azîm(azîmun).
Və küfrə can atanlar səni kədərləndirməsin. Şübhəsiz ki, onlar Allaha heç bir şeylə əsla zərər verə bilməzlər. Allah da istəyir ki, onlara axirətdə heç bir pay (nəsib) verməsin. Və onlar üçün böyük bir əzab var.
إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
İnnellezîneşteravul kufra bil îmâni len yedurrûllâhe şey’â(şey’en), ve lehum azâbun elîm(elîmun).
Şübhəsiz ki, imanın müqabilində küfrü satın alanlar Allaha heç bir şeylə zərər verə bilməzlər. Və onlar üçün acı əzab var.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ ۚ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا ۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ
Ve lâ yahsebennellezîne keferû ennemâ numlî lehum hayrun li enfusihim, innemâ numlî lehum li yezdâdû ismâ(ismen), ve lehum azâbun muhîn(muhînun).
Qətiyyən o kafirlər onlara möhlət verməyimizi özləri üçün bir xeyir sanmasınlar. Onlara sadəcə günahlarını artırmaları üçün möhlət veririk. Və onlar üçün alçaldıcı əzab var.
مَا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشَاءُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ۚ وَإِنْ تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ
Mâ kânallâhu li yezerel mu’minîne alâ mâ entum aleyhi hattâ yemîzel habîse minet tayyib(tayyibi), ve mâ kânallâhu li yutliakum alâl gaybi ve lâkinnallâhe yectebî min rusulihî men yeşâu fe âminû billâhi ve rusulihî, ve in tu’minû ve tettekû fe lekum ecrun azîm(azîmun).
Allah xəbis olanı (pisi) təmiz olandan (mömin olanı mömin görünəndən) ayırana qədər möminləri sizin (indi) olduğunuz vəziyyətdə (mömin olanla mömin görünəni bir yerdə) qoyan deyil. Və Allah sizə qeybi bildirən deyil. Və lakin Allah rəsullarından istədiyini seçər (və qeybi o rəsuluna bildirər). O halda, Allaha və Onun rəsullarına iman edin. Və əgər amənu olar və təqva (mənəvi zireh) sahibi olarsınızsa, onda sizin üçün böyük əcr (mükafat) var.
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْرًا لَهُمْ ۖ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ ۖ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ
Ve lâ yahsebennellezîne yebhalûne bi mâ âtâhumullâhu min fadlıhî huve hayran lehum, bel huve şerrun lehum se yutavvekûne mâ bahilû bihî yevmel kıyâmeh(kıyâmeti), ve lillâhi mîrâsus semâvâti vel ard(ardı), vallâhu bi mâ ta’melûne habîr(habîrun).
Və Allahın Öz fəzlindən onlara verdiyi şeyləri (Allah yolunda infaq etməyib) xəsislik edənlər zənn etməsinlər ki, bu, onlar üçün xeyirdir. Əksinə bu, onlar üçün şərdir. Xəsislik etdikləri şey qiyamət günü onların boyunlarına dolanacaq. Göylərin və yerin mirası Allahındır. Allah etdiyiniz şeylərdən xəbərdardır.
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ ۘ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ
Lekad semiallâhu kavlellezîne kâlû innallâhe fakîrun ve nahnu agniyâu se nektubu mâ kâlû ve katlehumul enbiyâe bi gayri hakkın, ve nekûlu zûkû azâbel harîk(harîki).
And olsun ki: “Şübhəsiz ki, Allah kasıbdır, biz isə zənginik”, -deyənlərin sözünü Allah eşitdi. Biz onların dediklərini və peyğəmbərlərini haqsız yerə öldürmələrini yazacağıq. Və onlara deyəcəyik: “Yandırıb-yaxan əzabı dadın!”
ذَٰلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
Zâlike bimâ kaddemet eydîkum ve ennallâhe leyse bi zallâmin lil abîd(abîdi).
Bax bu (əzab), Allahın qullara (qarşı) zalım olmasından dolayı deyil, əllərinizlə təqdim etdiyiniz (törətdiyiniz) şeylərə görədir.
الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىٰ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ ۗ قُلْ قَدْ جَاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
Ellezîne kâlû innallâhe ahide ileynâ ellâ nu’mine li resûlin hattâ ye’tiyenâ bi kurbânin te’kuluhun nâr(nâru), kul kad câekum rusulun min kablî bil beyyinâti ve billezî kultum fe lime kateltumûhum in kuntum sâdıkîn(sâdıkîne).
Onlar dedilər: “Şübhəsiz ki, Allah bizdən atəşin yeyəcəyi bir qurban gətirənədək heç bir rəsula iman etməməyimiz barədə əhd aldı”. Onlara de ki: “Məndən əvvəl rəsullar bəyyinələrlə və sizin dediyiniz o şeylə sizə gəlmişdilər. Əgər siz sadiqlərdənsinizsə (doğru danışanlardansınızsa), o halda, onları nə üçün öldürürdünüz?”
فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جَاءُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ
Fe in kezzebûke fe kad kuzzibe rusulun min kablike câu bil beyyinâti vez zuburi vel kitâbil munîr(munîri).
Əgər səni yalanlayarlarsa, (kədərlənmə). Belə ki, səndən əvvəl açıq dəlillər, yazılı səhifələr və nurlu kitablar gətirən rəsullar da yalanlanmışdı.
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ۗ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۖ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ ۗ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ
Kullu nefsin zâikatul mevt(mevti), ve innemâ tuveffevne ucûrekum yevmel kıyâmeh(kıyâmeti), fe men zuhziha anin nâri ve udhılel cennete fe kad fâz(fâze), ve mâl hâyâtud dunyâ illâ metâul gurûr(gurûri).
Hər nəfs ölümü dadacaq, lakin qiyamət günü əcrləriniz (əməllərinizin qarşılığı) sizə veriləcək. O vaxt kim atəşdən uzaqlaşdırılar və cənnətə daxil edilərsə, o təqdirdə o xilas olmuşdur. Və dünya həyatı aldadıcı mətadan (müvəqqəti faydalanmadan) başqa bir şey deyil.
لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا ۚ وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
Le tublevunne fî emvâlikum ve enfusikum ve le tesmeunne minellezîne ûtûl kitâbe min kablikum ve minellezîne eşrakû ezen kesîrâ(kesîran), ve in tasbirû ve tettekû fe inne zâlike min azmil umûr(umûri).
Mallarınız və canlarınız barəsində mütləq imtahan olunacaqsınız. Sizdən əvvəl kitab verilənlərdən və şirk qoşanlardan, əlbəttə, bir çox incidici (sözlər) eşidəcəksiniz. Əgər siz səbr edər və təqva (mənəvi zireh) sahibi olarsınızsa, şübhəsiz ki, bu, böyük bir işdir (böyük bir qurtuluşdur).
وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۖ فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ
Ve iz ehazallâhu mîsâkallezîne ûtûl kitâbe le tubeyyinunnehu lin nâsi ve lâ tektumûneh(tektumûnehu), fe nebezûhu verâe zuhûrihim veşterav bihî semenen kalîlâ(kalîlen), fe bi’se mâ yeşterûn(yeşterûne).
Və Allah kitab verilənlərdən: “Onu mütləq insanlara açıqlayacaqsınız və onu gizləməyəcəksiniz!” -deyə misaq (and) almışdı. Fəqət onu (misaqlarını) arxalarına atdılar (sözlərini tutmadılar). Və onu cüzi bir qiymətə satdılar. Halbuki etdikləri alış-veriş necə də pisdir.
لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَوْا وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا فَلَا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِنَ الْعَذَابِ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
Lâ tahsebennellezîne yefrahûne bi mâ etev ve yuhıbbûne en yuhmedû bi mâ lem yef’alû fe lâ tahsebennehum bi mefâzetin minel azâb(azâbi), ve lehum azâbun elîm(elîmun).
(Kitab əhlindən olub, Kitabdandır deyərək) gətirdikləri şeylə fərəhlənən (sevinən) və etmədikləri şeyə görə tərif olunmağı sevən kimsələrin əzabdan qurtulacaqlarını əsla zənn etmə! Və onlar üçün acı əzab var.
وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
Ve lillâhi mulkus semâvâti vel ard(ardı), vallâhu alâ kulli şey’in kadîr(kadîrun).
Və göylərin və yerin mülkü Allahındır. Və Allah hər şeyə qadirdir.
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ
İnne fî halkıs semâvâti vel ardı vahtilâfil leyli ven nehâri le âyâtin li ulîl elbâb(ulîl elbâbı).
Şübhəsiz ki, göylərin və yerin yaradılışında, gecə ilə gündüzün bir-birinin ardınca gəlməsində ulul-əlbab üçün, əlbəttə, ayələr (dəlillər) var.
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
Ellezîne yezkurûnallâhe kıyâmen ve kuûden ve alâ cunûbihim ve yetefekkerûne fî halkıs semâvâti vel ard(ardı), rabbenâ mâ halakte hâzâ bâtılâ(bâtılan), subhâneke fekınâ azâben nâr(nârı).
Onlar (ulul-əlbab, lüblərin, Allahın sirr xəzinəsinin sahibləri) ayaq üstəykən, oturarkən, yan üstü yatarkən (daim) Allahı zikr edərlər. Göylərin və yerin yaradılışı haqqında təfəkkür edər (və deyərlər): “Ey Rəbbimiz! Sən bunları batil olaraq (əbəs yerə) yaratmadın. Sən Sübhansan, artıq bizi atəşin əzabından qoru.
رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ ۖ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ
Rabbenâ inneke men tudhılin nâre fe kad ahzeyteh(ahzeytehu), ve mâ liz zâlimîne min ensâr(ensârin).
Ey Rəbbimiz! Şübhəsiz ki, Sən kimi atəşə salarsansa, artıq onu həqir və rüsvay etmiş olarsan. Zalımlar üçün heç bir yardımçı yoxdur.
رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا ۚ رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ
Rabbenâ innenâ semi’nâ munâdiyen yunâdî lil îmâni en âminû bi rabbikum fe âmennâ, rabbenâ fagfir lenâ zunûbenâ ve keffir annâ seyyiâtinâ ve teveffenâ meal ebrâr(ebrâri).
Rəbbimiz! Şübhəsiz ki, biz: “Rəbbinizə amənu olun (Allaha qayıtmağı diləyin)”, -deyə imana dəvət edən dəvətçini eşitdik və iman etdik (dəvətçiyə tabe olaraq amənu olduq). Rəbbimiz, artıq bizim günahlarımızı məğfirət et (savaba çevir) və bizim günahlarımızı ört və bizi əbrar olan (Allaha qayıdan və vəli olan cənnətlik) qullarınla birlikdə öldür.
رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ
Rabbenâ ve âtinâ mâ vaadtenâ alâ rusulike ve lâ tuhzinâ yevmel kıyâmeh(kıyâmeti), inneke lâ tuhliful mîâd(mîâde).
Rəbbimiz! Rəsulların vasitəsiylə bizə vəd etdiyin şeyləri bizə ver və qiyamət günü bizi rəzil-rüsvay və pərişan etmə. Şübhəsiz ki, Sən vədindən dönməzsən”.
فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَىٰ ۖ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ ۖ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ
Festecâbe lehum rabbuhum ennî lâ udîu amele âmilin minkum min zekerin ev unsâ, ba’dukum min ba’d(ba’dın), fellezîne hâcerû ve uhricû min diyârihim ve uzû fî sebîlî ve kâtelû ve kutilû le ukeffirenne anhum seyyiâtihim ve le udhılennehum cennâtin tecrî min tahtihâl enhâr(enhâru), sevâben min indillâh(indillâhi) vallâhu indehû husnus sevâb(sevâbi).
O zaman Rəbləri onların dualarına cavab verdi. (Belə buyurdu): “Sizdən kişi yaxud qadın (olsun), (gözəl) əməl işləyənlərin əməlini Mən heç vaxt zay etmərəm. Siz bir-birinizdənsiniz. Hicrət edənlərin, yurdlarından çıxarılanların, Mənim yolumda işgəncəyə məruz qalanların, döyüşənlərin və öldürülənlərin günahlarını mütləq örtəcəyəm. Və onları Allahın qatından bir mükafat olaraq mütləq altlarından çaylar axan cənnətlərə daxil edəcəyəm. Və Allah Onun qatında mükafatların ən gözəlidir”.
لَا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلَادِ
Lâ yegurranneke tekallubelluzîne keferû fîl bilâd(bilâdi).
Kafirlərin şəhərlər arasında gəzib dolaşmaları səni əsla aldatmasın.
مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۚ وَبِئْسَ الْمِهَادُ
Metâun kalîlun summe me’vâhum cehennem(cehennemu), ve bi’sel mihâd(mihâdu).
(Bu), cüzi bir mənfəətdir. Sonra onların gedəcəkləri yer cəhənnəmdir. Və o nə pis döşəkdir!
لَٰكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ۗ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ
Lâkinillezînettekav rabbehum lehum cennâtun tecrî min tahtihâl enhâru hâlidîne fîhâ nuzulen min indillâh(indillâhi), ve mâ indallâhi hayrun lil ebrâr(ebrâri).
Fəqət Rəblərinə qarşı təqva (mənəvi zireh) sahibi olanlara gəlincə, onlar üçün altlarından çaylar axan, içində əbədi qalacaqları cənnətlər, Allah tərəfindən ziyafət süfrələri vardır. Və Allahın qatında olan şeylər əbrar qullar üçün daha xeyirlidir.
وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلَّهِ لَا يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۗ أُولَٰئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ
Ve inne min ehlil kitâbi le men yu’minu billâhi ve mâ unzile ileykum ve mâ unzile ileyhim hâşiîne lillâhi, lâ yeşterûne bi âyâtillâhi semenen kalîlâ(kalîlen), ulâike lehum ecruhum inde rabbihim innallâhe serîul hısâb(hısâbi).
Və şübhəsiz ki, Kitab əhlindən elə kimsələr vardır ki, Allaha, sizə endirilənə və özlərinə endirilənə mütləq iman edərlər. Allaha qarşı xuşu (ehtiram) duyarlar. Allahın ayələrini cüzi bir məbləğə satmazlar. Bax onlara gəlincə, onların mükafatları Rəblərinin qatındadır. Şübhəsiz ki, Allah haqq-hesabı tez çəkəndir.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
Yâ eyyuhâllezîne âmenusbirû ve sâbirû ve râbitû vettekûllâhe leallekum tuflihûn(tuflihûne).
Ey amənu olanlar (ölmədən əvvəl ruhlarını Allaha qaytarmağı diləyənlər)! Səbr edin və səbr sahibi olun! Və rabitə quranlar olun (rabitə qurun)! Və Allaha qarşı təqva (mənəvi zireh) sahibi olun ki, bəlkə beləcə fəlaha çatasınız (nicat tapasınız).