وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا
Ven nâziâti garkâ(garkan).
Və (Qüdrət dənizinə) dalaraq qüvvətlə (zorla) çəkib götürənlərə and olsun!
Surə 79
79/NAZİAT
Görünüş
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا
Ven nâşitâti neştâ(neştan).
Rahatlıqla (incitmədən) çəkib çıxaranlara and olsun!
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا
Ves sâbihâti sebhâ(sebhan).
Üzdükcə üzənlərə (axaraq gedənlərə) and olsun!
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا
Fes sâbikâti sebkâ(sebkan).
Və yarışaraq önə keçənlərə
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا
Fel mudebbirâti emrâ(emren).
və əmrlə (işləri) yerinə yetirib idarə edənlərə (and olsun)!
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ
Yevme tercufur râcifetu.
O gün sarsılan sarsılacaq.
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ
Tetbeuhâr râdifetu.
Arxasınca gələn (ikinci sarsıntı) onu (1-ci sarsıntını) təqib edəcək.
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ
Kulûbun yevme izin vâcifetun.
İzin günü qəlblər (dəhşətdən) şiddətlə döyünəcək.
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ
Ebsâruhâ hâşiatun.
Onların baxışları qorxudan zillət içindədir.
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ
Yekûlûne e innâ le merdûdûne fîl hâfirati.
(Onlar) deyərlər ki: “Həqiqətən də, biz (bizim məzardakı cəsədlərimiz) mütləq (dirilərək) ilk halımızamı qaytarılacağıq?
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً
E izâ kunnâ izâmen nahıraten.
Çürümüş sümüklər olduğumuz zamanmı?”
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ
Kâlû tilke izen kerratun hâsiratun.
Dedilər ki: “Onda bu (qayıdış, diriliş) ziyanlı bir qayıdışdır”.
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ
Fe innemâ hiye zecratun vâhıdetun.
Halbuki o (diriliş) sadəcə tək bir sayhadır (tək bir səsdir).
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ
Fe izâ hum bis sâhirati.
Bax o zaman onlar (artıq) yerin (torpağın) üstündədirlər.
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ
Hel etâke hadîsu mûsâ.
Sənə Musa (Ə.S)-in hekayəti gəlib çatdımı?
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى
İz nâdâhu rabbuhu bil vâdil mukaddesi tuvâ(tuven).
Rəbbi ona müqəddəs vadi Tuvada xitab etmişdi:
اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ
İzheb ilâ fir’avne innehu tagâ.
“Fironun yanına get, şübhəsiz ki, o, azdı.
فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ
Fe kul hel leke ilâ en tezekkâ.
Və ona de ki: “Təzkiyə olmaq (nəfsini təmizləmək) istəyirsənmi?
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ
Ve ehdiyeke ilâ rabbike fe tahşâ.
Və de: “Səni Rəbbimə qaytarım (hidəyət edim), beləcə xuşu sahibi ol”.”
فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ
Fe erâhul âyetel kubrâ.
Bundan sonra ona böyük bir möcüzə göstərdi.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ
Fe kezzebe ve asâ.
Fəqət o (firon) yalanladı və üsyan etdi (asi oldu).
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ
Summe edbera yes’â.
Sonra qaçaraq arxasını çevirdi.
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ
Fe haşera fe nâdâ.
Dərhal (qövmünü) topladı sonra da (onlara) xitab etdi (səsləndi).
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ
Fe kâle ene rabbukumul a’lâ.
Sonra da (firon) dedi ki: “Mən sizin çox uca Rəbbinizəm”.
فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ
Fe ehazehullâhu nekâlel âhırati vel ûlâ.
Buna görə Allah onu dünya və axirət əzabıyla əxz etdi (yaxalayıb həlak etdi).
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ
İnne fî zâlike le ıbraten li men yahşâ.
Şübhəsiz ki, bunda qorxan kimsələr üçün, əlbəttə, ibrət var.
أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا
E entum eşeddu halkan emis semâu, benâhâ.
Yaratma baxımından sizin (yaradılmanız) daha çətindir, yoxsa (Allahın) bina etdiyi səma?
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا
Rafea semkehâ fe sevvâhâ.
Onun (səmanın) tavanını yüksəltdi (yüksəkliyini artırdı). Sonra da onu səvva etdi (düzəldib nizama saldı).
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا
Ve agtaşe leylehâ ve ahrace duhâhâ.
Və onun gecəsini qaraltdı və onun duhasını (işığını ortaya) çıxardı.
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا
Vel arda ba’de zâlike dehâhâ.
Və bundan sonra da ərzi yayıb döşədi.
أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا
Ahrace minhâ mâehâ ve mer’âhâ.
Ondan (yerdən) onun suyunu və mərasını (yaşıllığını, otlağını) çıxartdı
وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا
Vel cibâle ersâhâ.
və dağları ona (yer üzünə) möhkəm şəkildə yerləşdirdi
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ
Metâan lekum ve li en‘âmikum.
sizin və heyvanlarınızın faydalanması üçün.
فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ
Fe izâ câetit tâmmetul kubrâ.
Fəqət o böyük (dözülməz) müsibət (qiyamət vaxtı) gəldiyi zaman -
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ
Yevme yetezekkerul insânu mâ seâ.
o gün insan nə üçün çalışdığını (nə etdiyini) təzəkkür edər (düşünər).
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ
Ve burrizetil cahîmu li men yerâ.
Və alovlu atəş (cəhənnəm o gün) onu görəcək kimsəyə (görənlərə) açıq-aşkar göstərilmişdir.
فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ
Fe emmâ men tagâ.
Fəqət artıq kim həddi aşmış
وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا
Ve âseral hayâted dunyâ.
və dünya həyatını seçmişsə (üstün tutmuşsa),
فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
Fe innel cahîme hiyel me’vâ.
o təqdirdə, şübhəsiz ki, alovlu atəş (cəhənnəm) - o, (onun) məvasıdır (məskənidir).
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ
Ve emmâ men hâfe makâme rabbihî ve nehân nefse anil hevâ.
Və fəqət kim Rəbbinin Məqamından qorxmuş və nəfsinə həvasını yasaq etmişsə (nəfsinin istəklərinə uymamışsa),
فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
Fe innel cennete hiyel me’vâ.
o təqdirdə, şübhəsiz ki, cənnət - o, (onun) məvasıdır (məskənidir).
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا
Yes’elûneke anis sâati eyyâne mursâhâ.
Səndən o saat (qiyamət) barəsində soruşurlar: “O nə zaman baş verəcək (qiyamət nə zaman qopacaq)?”
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا
Fîme ente min zikrâhâ.
Səndə onun (qiyamətin) zikrindən (başqa) nə (bilgi) var ki?!
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا
İlâ rabbike muntehâhâ.
Onun sonu (açıqlaması) Rəbbinə aiddir.
إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا
İnnemâ ente munziru men yahşâhâ.
Sən sadəcə Ona qarşı xuşu (ehtiram) duyan və Ondan qorxanlar üçün bir xəbərdarlıq edənsən.
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا
Ke ennehum yevme yeravnehâ lem yelbesû illâ aşiyyeten ev duhâhâ.
(Xuşu sahibləri) onu (qiyaməti) görəcəkləri gün sanki (yer üzündə) bir axşam və ya quşluq vaxtından başqa qalmamışlar kimi hiss edərlər.